“Ik snap het niet,” zeg ik.

“Ik snap het nog wel een beetje. Ajax heeft fans in het hele land.”

“Nou en?”

“Ik vind het erger dat zelfs het NOS Journaal en het NRC meedoen met die onzin. Je zou toch hopen dat een redactie daarboven zou kunnen staan en het er eens over zou hebben of de beslissing die ze nemen wel de juiste is.”

“Het probleem is dat ze dat waarschijnlijk gedaan hebben. En dat vind ik nog veel erger.”

En meer wil ik er niet meer over horen.

Dat hele Bin Laden gedoe vind ik te moeilijk om iets van te vinden. Ik volg alles ook maar half. Voor mij is het geen spannende film. Ik ben niet benieuwd naar de foto’s en ik wil eigenlijk alleen de belangrijkste dingen weten. Wat die belangrijkste dingen zijn, daar kom ik nauwelijks achter. Wel weet ik dat ik juichende Amerikanen – hoe goed iedereen ook probeert uit te leggen hoe gek dat land is en hoe anders alles daar beleefd wordt – afschuwelijk en aanstootgevend vind. (Juichende Nederlanders zou ik overigens net zo aanstootgevend vinden, dus het zal wel aan mij liggen.)

Nausicaa Marbe schrijft vandaag:

“Later vond ik in The New York Times de treffende woorden van David Brooks die stolstond bij het leven van Bin Laden. Waarom? Omdat we de neiging hebben gebeurtenissen te zien als gedreven door grote historische krachten. maar soms, schrijft Brooks, wordt de geschiedenis gedreven door volstrekt onbegrijpelijke individuen, die eigenschappen combineren die niet bij elkaar passen, die leiding geven op manieren die alle wetten van het leiderschap tarten en die in staat zijn kwaadaardigheid te inspireren terwijl ze zelf sneue types zijn.
Er is, denk ik, geen wijzere manier om afscheid te nemen van de verwondering en vertwijfeling over zo’n Bin Laden.”

Lees hier het verhaal van die David Brooks.

Soms denk ik dat helemaal niet moeilijk is om de belangrijkste dingen te vinden. De belangrijkste dingen zijn de verhalen die relativeren en de massa in toom houden.

R. is zo’n jongetje. Het was 1-0 voor hem. Terwijl hij zijn masker al op zijn hoofd had, schudt hij af en toe naar rechts. Ik ken dat wel, dan is je masker te groot. En dat zit dan niet lekker. Die maskers zijn sowieso ondingen. En omdat ik de jongetjes aardig vind, vraag ik wat er aan de hand is.

‘Zit je masker niet goed?’, vraag ik.
‘Nee, mijn haar zit in de weg en mijn kapper is dood.’

Ik verloor met 10-5

Aan de uiterste takjes van de kersenboom in mijn achtertuin zie ik al bloesempuntjes. Ik plantte er gisteren een appelboom naast. Gekregen van R.: “Ze hadden ook een Jonagold, maar ik heb een Elstar. Want dat zijn jouw lievelingsappels.” De boom stond nog een week in zijn zakje aarde. Ik hoop niet dat ik hem dood heb laten gaan. In september gaan we trouwen. Het is al lente.

Wat de voorjaarsschoonmaak betreft, het herschikken van de boekenkast zit er al op.

Iedereen weet dat een van de functies van apparaten die meer dan één ding kunnen altijd minder goed werkt. In ons geval was dat de fax. Ik had daar zelf een, al zeg ik het zelf, lumineus trucje voor: ik belde naar de fax. Logisch, want bellen, dat ging altijd goed. Als ik dan opgeschrikt werd door het vervelende faxgeluid, drukte ik op de knop ‘send’ en gooide ik zo snel als ik kon de hoorn erop, om van dat geluid af te zijn. Niet veel later werd dan telkens weer opnieuw de fax verstuurd.

Zo ook de fax naar Harry Mulisch. Hoe L. ook probeerde, het lukte haar niet om een brief naar Harry Mulisch te faxen. Ik denk dat we allemaal toekeken hoe ze dit tien keer probeerde. Nu ja, misschien vroeg ze me al eerder of ik het niet eens wilde proberen. Iedereen wist van mijn lumineuze trucje. Iedereen wist dat ik kon faxen als de beste. Jawel hoor, zei ik, en hop, daar had ik de hoorn al van de haak. Ik belde naar de fax van Harry Mulisch en terwijl ik mijn ogen dichtkneep, wachtend op het geluid dat komen ging, hoorde ik daar ineens: ‘Hallo?’

‘Oh,’ zei ik.

‘Oh,’ zei ik nog een keer.

‘U spreekt met Jenneke Harings. Van De Wintertuin. Wij wilden u een fax versturen, maar dat lukte niet, zelfs niet met mijn lumineuze trucje, maar ik begrijp nu dat ik een telefoonnummer van u heb. En daar kan ik natuurlijk niet naartoe faxen.’

‘Nee,’ zei Harry.

En hij zei nog wel wat, maar dat ben ik vergeten. Daarna gaf hij mij zijn faxnummer.

De keer daarna dat ik naar Harry Mulisch belde, kreeg ik gewoon zijn fax aan de lijn.

Nu alleen er nog even voor zorgen dat de stukjes in het archief weer volledig worden. Kwam er laatst achter dat mijn archief nog maar een half archief is. En hoe je het ook wendt of keert: dat voelt niet goed.

En er zijn ook allerlei dingen gebeurd. Daar moest ik ook nog maar eens iets over zeggen.

Gisteren in het Sportjournaal was neef Danny, Danny Nelissen aan het woord. Danny komt ook uit Limburg. Danny had het over Ome Sjôh. Ultiem bewijs. En een mooi moment. Jean Nelissen en mijn Ome Jean heten precies hetzelfde, Sjôhgewijs.

Overigens, voor informatie over wat het brabants kenniscentrum kunst en cultuur bkkc allemaal doet en aan nieuws heeft, is er ook het account bkkc_nieuws.

Afijn, en nu tegen Duitsland dus. Wat? Eerst nog tegen Uruguay? Oh, met Suarez! Wat? Niet met Suarez? Ja, ga er maar eens aan staan. Een klein landje, niet veel groter dan Nederland en daar dan tegen voetballen in de halve finale van een wereldkampioenschap, nadat je fokking Brazilië hebt verslagen. Zonder De Jong, zonder Van der Wiel. Wesley – want we mogen tegenwoordig gewoon Wesley zeggen – heeft ons beloofd dat Onze Jongens nu niet gaan verzaken. Geen sterren in hun ogen krijgen, geen Schwalbes, geen gezeik, geen lamme handjes, de passes een beetje fatsoenlijk in de voeten van de medespeler spelen… Het is toch een team om trots op te zijn? Nou dan! Gun je medespeler een fatsoenlijke pass!

Ook dat gezeur over Van Persie zijn we wel een beetje beu. Wij vonden het helemaal niet zo raar dat die jongen slecht speelde. Robin zat gewoon, zoals het een gezonde Hollandse jongen betaamt, naar de tieten van die Braziliaanse keeper te kijken. Niks mis mee. En als al onze jongens gewoon doen zoals het gezonde Hollandse jongens betaamt, dan winnen we. Dan worden we KAMPIOEN!

Een beetje boos, niet zenuwachtig. Dat worden we ervan. Het moet nu kunnen. Boos van angst. Onze boosheid is een uitlaatklep. We moeten verdorie tot dinsdag wachten! En Paraguay, eh, Uruguay is helemaal niet zo’n goede ploeg. Mathijsen is schadevrij – Ooijer moet nog bijkomen van de wedstrijd van zijn leven – en we zijn boos zodat we kunnen winnen. Want de Duitsers zijn beter, maar we hebben het gevoel dat het kan. We zijn boos, maar dat is helemaal nergens voor nodig. Want we winnen van Paraguay. Eh…

Maar goed. Laten we niet op de zaken vooruit lopen. We hebben van twee jaar geleden kunnen leren dat het verkeerd is om vooraf de overwinning toe te kennen. Bert (want wij mogen gewoon…) weet dat ook. En daar heeft hij nog vóór het WK iets op bedacht. Na de training van dinsdagavond 3 april 2010 heeft Bert al zijn mannen meegenomen naar de ‘Tattoo & Piercing Art’ studio van zijn neef Fred van Marwijk. Op die bewuste plek heeft hij bij elke speler, inclusief de bankzitters, inclusief Edson Gaafheid, twee woorden op de billen te laten tatoeren: Guus Hiddink. Elke keer dat een speler van zijn elftal naast zijn voetbalschoenen gaat lopen, geeft hij een flinke trap tegen die bewuste billen. En nu maar hopen dat het werkt.