jnnk

Nog even dit

2010-01-27T16:25:17Z

Ik zou weer meer schrijven en dat ga ik ook doen, maar het voelde een beetje alsof ik met een oude pen moest schrijven, of nee, in een vol schrift. Vandaar dat er hard aan een nieuw schrift gewerkt wordt, een nieuw uiterlijk voor jnnk.nl. Dat kan nu niet lang meer duren. Nee, echt niet. En mooi dat het wordt, oh!

IJsvrij

2009-12-21T20:15:51Z

Voor het eerst echt, al ben ik toen ik op de middelbare school zat wel eens gaan schaatsen tijdens schooltijd. Misschien wel tijdens gym. Maar vandaag maakt me toch onzeker. Ik ken de status van vandaag niet. Zeker niet die eerste maand bij die nieuwe baas. Weet niet wat morgen gebeurt als ik vandaag niet en moet ik morgen als ik vandaag niet ik kan ook volgende week dan werk ik evenveel dagen en misschien moet ik elders nog een dag, nee het schijnt niet zo druk en het valt allemaal wel mee. Daarom dus.

Witte kerstmarkt

2009-12-20T10:19:44Z

Er werd gehoopt op sneeuw. Zo gaat dat als je een kerstmarkt begint. Net werd er gebeld of we de boel wel door moesten laten gaan. Maar, het gaat door. Vandaag is er van 13.00 tot 17.00 een kerstmarkt bij Café Frowijn. Ik heb eten gemaakt voor de mensen die honger hebben. Arretjescake, Limburgse koek (pletskeskoek), gemberbrownies, wrede chili, gehaktballetjes in tomatensaus, trio quiche. Kinderen mogen een cakeje versieren. Komt allen.

Tate Modern - Balka & Baldessari

2009-12-15T09:43:38Z

Terug in Londen wil ik altijd naar Tate Modern. Ik hoef er niet altijd verder dan de turbine hall, maar wel wil ik weten wie wat in die immense turbine hall heeft neergezet. Vaak moet je iets doen. Ik ging er al eens van een glijbaan. Ik lag al eens onder de zon. Nu moet ik een enorme doos inlopen, de donkerte tegemoet. Met oorlogsreferenties - al heb ik die oorlog uiteraard niet meegemaakt - loop ik de laadklep op. Ergens lijkt het of ik nooit meer terug zal keren. Maar ik loop wel door. Hoe donker het ook is, ergens raakt deze ervaring ook aan Alice in Wonderland. Op weg naar iets onbekends, de donkerte, maar misschien iets niet te missen goeds. Ik wil toch liever verdwijnen, dan missen wat me te wachten staat. U kunt hier een filmpje van zien, maar toch is het beter om naar Londen te gaan. Ik keer terug en heb andere plannen, denk ik. In de museumwinkel zie ik twee pagina's uit de catalogus Pure Beauty van de Amerikaanse kunstenaar John Baldessari. Ik zeg: 'Daar moet ik naartoe.' Eenmaal in de expositie wint Baldessari me voor zichzelf, al vanaf zaal één. De eerste Amerikaanse conceptuele kunstenaar, staat er. Maar ik weet niet precies wat het betekent als iemand de eerste conceptuele kunstenaar is. Concept, concept. Hol woord. Wel zie ik dat alles betekenis heeft wat Baldessari heeft gedaan - ook het verbranden van al zijn werken op het moment dat hij een andere richting op wil - en ik zie ook dat de moderne tijd vooral in de vorm van foto's zichtbaar zijn werk insluipt. Wat gebeurt er bijvoorbeeld als je een rode stip over het hoofd van een VIP schildert? Juist, aandacht voor de details en de VIP is ook maar een mens. Over dingen heen schilderen, dingen combineren, taal laten beslissen. In een van de laatste zalen hangt een samengesteld werk, waar de consumptiemaatschappij wordt afgezet tegen de oorlog. Het beeld voor die oorlog is een lijkenwagen met wel honderd graatmagere lijken erop. Naakt, uiteraard. Een vrouw die haar vervelende kinderen mee heeft genomen naar het museum - let wel, die kinderen zijn nog geen drie jaar - begint te schelden. Terrible dit en terrible dat en ze hadden haar toch kunnen waarschuwen, conceptuele kunst, haar reet, enzovoort. Ik moet er een beetje om lachen. Die mevrouw heeft het niet begrepen. Wel begrijp ik aan het einde van de tentoonstelling dat Baldessari's fascinatie voor taal me vooral gegrepen heeft. En zijn onderzoekende geest. Ik ben fan van Baldessari. Er is hetzelfde gebeurd als toen ik de exposities van Bacon en Newman bekeek. Daar werd ik ook life long fan. Je kunt bijna de hele tentoonstelling hier lezen. Alleen lezen. (Dat vindt Baldessari zelf een interessant experiment, denk ik.) Dus het is toch beter om naar Londen te gaan.

London

2009-12-12T10:50:52Z

Toen ik in 2003 weer in Nederland ging wonen, wilde ik dat niet. Ik weet nu weer waarom. Zo'n huisje in Noord-Londen, wat zou dat kosten? Een appartementje misschien? De koers is gunstig.

Kaasschaaf

2009-12-08T21:33:21Z

Ik typ heel de tijd kaasschaap. Heb snel en goed gehandeld. Heb vooral niet gekeken. Heb het bloeden gestelpt en ja, ik heb echt goed gehandeld. Groot was het ongeluk niet, maar het deed wel pijn. Internet is zo real life geworden, maar op een foto van mijn duim waar toch bijna een groot stuk vanaf is zit toch niemand te wachten? Ik denk, die nagel moet eraf. Maar iedereen weet dat je wonden niet moet overhaasten. Daarom luister ik naar de stem van Virginia Woolf. Het is een prachtig relaas over de sporen van woorden en hun vervliegende betekenissen van woorden en nieuwe woorden. En het gebruik van oude woorden in de nieuwe wereld. Ik heb daar mijn duim niet bij nodig. Kaasschaap behoort nu tot mijn vocabulaire.

Elton John

2009-12-06T16:23:06Z

I'm still standing. Morgen is het weer vroeg op. Morgen ben ik weer die forens uit mijn vorige stukje en deel ik de trein op de terugweg weer met vriendin I., morgen ben ik weer in dienst van de gemeente die hard werkt aan haar imago. Is de gemeente vrouwelijk? De tweede week een nieuwe baan. Twee dagen na elkaar. Daarna ga ik terug naar mijn lievelingsjaar uit mijn leven. Ik vlieg naar Londen, ik wilde er jaarlijks terug, maar dat is bijna hetzelfde als dalijks een stukje. Woensdag ontmoet ik de familie Wainwright/McGarrigle and friends. Ik hoop op Elton John. Die hielp Rufus van de crystal meth af, dus er is een goede reden om hem in de Royal Albert Hall uit te nodigen. Ik ben er nooit geweest, in die hal. Wel veel over gehoord. Van Brassed Off tot The Who. Maar nu Rufus and friends. Ook ik ben een van die friends. Zin in. Het is december en het wordt Kerst. Een goede maand voor wat sentimentaliteit.

Forens

2009-12-04T10:43:51Z

Sinds afgelopen maandag ben ik ook voor het eerst in mijn leven forens. Ik reis tussen Nijmegen en Tilburg. Ik deel mijn bevindingen met een vriendin die reist tussen Nijmegen en Breda. Zij neemt een trein eerder. Op de terugweg delen we de trein. We whatsappen. Maandag Ik: 'Huilen met de pet op. Qua zitplek in deze trein.' Zij: 'Hier hetzelfde... Lang leve de forens. Goed opgestaan?' Ik: 'Redelijk. Kon niet slapen gister. Trein bijna gemist vanwege tijdsinschatting. Nu zweet. Hoe ben jij?' Zij: '[...] Heb je wel zin in vandaag? En was je weekend leuk?' Ik: 'Weekend leuk. Fijn aan zee. [...] Wel zin in vandaag (hoewel ik liever werk dan ingewerkt wordt). Nu vallen mijn ogen bijna dicht terwijl ik in een eersteklasstoel zit...' ... Ik: Word! Niet wordt! Word! Zij: ;-) en: EERSTEKLAS???? ('s Avonds zouden we niet samen treinen omdat ik op mijn eerste dag een trein later naar huis nam.) Dinsdag Zij: 'Gehaald?' Ik: 'Jazeker! Wel weer staan. En een ongestempeld kaartje. Ben nu al benieuwd naar morgen!' Zij: 'Haha. Routinekwestie, duurt een weekje en dan ben je helemaal 't forensje.' Ik: 'Haha! Forensje! Gewoon nog iets eerder gaan bedoel je?' ... Ik: 'Oss. Ik zit.' ('s Avonds hard gelachen in de trein.) Woensdag Ik: 'Beetje laat naar bed. Beetje laat wakker. Alleen gedoucht. Daardoor ruim op tijd. Vertraging. (Ik ga dit elke dag doen. En dan bundelen. Het leven van een forensje.) Zij: 'Mooi. Zou ik wel uitgeven hoor. Zo herkenbaar. Ik ook laat wakker maar tijd ingehaald door korte douche. En kleren gisteren al klaargelegd, dat scheelt ook HEUL veel tijd.' Ik: 'Tip van de forens: leg je kleren de dag ervoor klaar. Ja, dat moet ook in het boek. Tips.' Zij: 'En mantra's voor als je naast een vervelend iemand zit om je innerlijke rust te bewaren.' Ik: 'Ik zeg: iPhone doet wonderen.' Zij: 'En daar heb je je eerste sponsor!' Zij: 'De forensapp!' Zij: 'Ik gebruik veel uitroeptekens!' Ik: 'Een teken van zwakte. Zo las ik in mijn nieuwe schrijfregels.' Ik: 'Maar ik hou ervan!' Donderdag Ik: 'Een vrijwel ideale ochtend voor deze nieuwbakken forens. Enige minpuntje is dat de laatste stoel voor mij werd bezet.' Zij: 'Alleen snelheid kan je redden. Hier ook alles vrijwel optimaal.' Zij: 'Nu durf ik nergens meer ! te schrijven.' Ik: 'Ik wás snel en ik stond achteraan op het perron. Maar dringen bij de deuren gaat me nog iets te ver. Te ver!!!' Zij: '!!! Yeah!'

Webredacteur

2009-12-03T18:31:34Z

Sinds maandag ben ik webredacteur. En ambtenaar. Ik kreeg al een bos bloemen - welkom op je nieuwe baan - en een chocoladeletter - dank u Sinterklaasje. Ik stopte al een tientje in de pot en ik kreeg al mailtjes over mensen die zwanger zijn, mensen die afscheid nemen, een top2000-stemlijst, Ook kreeg ik een mailtje van iemand die aan het herstellen is van kanker. U moet zich even voorstellen dat ik kom van een bedrijf waar vijf mensen werkten. Mijn werkgever is nu een grote gemeente. Heel even voelde ik iets van heimwee naar de kamer waar mijn ex-collega vorige week naartoe verhuisde. Openslaande deuren en een balkon. Ik heb daar feitelijk nooit gezeten, dus dat was raar. Het was fijn te merken dat die heimwee slechts een fractie van een seconde duurde.

Vlaanderen en Kluun

2009-11-29T21:39:04Z

Ik schrok me een hoedje toen bleek dat er bij verschillende uitvaartverzekeringen een Kluunpakket te vergeven was, als dan tenminste de verzekering direct werd afgesloten. Bah. Twee kaartjes voor de boekverfilming en een gesigneerd exemplaar van het verfilmde boek. Bah. Ik vind dat grenzen aan criminaliteit, maar ach, waarom was de dood nog niet commercieel? En waarom Vlaanderen echt een ander land is dan Nederland lijkt hier weinig mee te maken te hebben, maar niets is minder waar. Als een aantal literaire Vlamingen boos is dat ervoor gekozen is geen Nederlanders op te nemen in Hotel New Flandres, de bloemlezing van zestig jaar Vlaamse poëzie, omdat beide poëzieschrijvende landen met dezelfde taal toch te veel met elkaar verbonden zouden zijn, dan lijkt dat onterecht. Als Kluun enorm gemarket wordt en zes jaar na het verschijnen van het boek opnieuw omdat de film er is en de Vlaming kent Kluun niet, dan blijkt dat de systemen gescheiden zijn. Literatuur of geen literatuur. Dat dacht ik gisteren. Maar ik kom er misschien op terug. Zou het zo kunnen zijn dat de populaire systemen minder uitwisselen dan de elitaire systemen? Is het zo dat Kluun binnen de landsgrenzen blijft en mensen die in Nederland minder bekend zijn dan Kluun zoals Tonnus Oosterhoff, Erik Jan Harmens, H.H. ter Balkt en Anne Vegter - ik kan hier veel meer namen noemen - wel doorreizen naar het Vlaamse omdat de minder bekende Vlamingen ook doorreizen naar Nederland? Misschien omdat een groter gebied meer gelijkgestemden oplevert als je toch al een enorme minderheid bent? (Ik vind overigens dat je - doorreizen of niet - best een bloemlezing kunt maken van alleen Vlaamse poëzie, ook al zitten veel Vlaamse dichters bij Nederlandse uitgevers.)

Wijn

2009-11-25T23:20:13Z

Mijn moeder bewaart alles. Ik vond dat prachtig toen ik ooit de voorpagina van de krant van 23 november 1963 vond in een rieten mand die wat verloren op de overloop stond. Zo herinner ik het me. Ik denk nog vaak aan die krant en ik wil eigenlijk niet weten of die er nog is. De voorraadkast in het huis van mijn moeder kent soms bijna net zoveel geschiedenis als die rieten mand op de gang. Goede bloem voor het maken van pasta uit dat dorpje in Italië van de vakantie in 2005. Ingemaakte kersen van de markt in de stad waar zij met een vriendin was en die kersen zijn vast nog wel eens lekker bij dit of dat. De kast ruimde mijn moeder zelf op, zodat wij even met een oude zonnebank naar de milieustraat konden rijden. Wel mocht ik de wijn uitzoeken. Veertig flessen stonden er in de kast. Slechts van enkele flessen kenden we de persoonlijke waarde: een vakantie in Frankrijk leverde bubbels en rode wijn, een vakantie in Italië bracht ons een broertje van de Barolo, zo leerden we ergens op internet. Twee flessen Moet & Chandon. Ik hoopte dat er een fles wijn van duizend euro bij zou zitten. Zusje en ik verzonnen ons eigen keuringssysteem voor het op het oog keuren van wijnen waarover vrijwel niets bekend is. Van één tot vijf sterren en een plusje voor een krachtige (moeilijke, volle, krachtige) wijn en een minnetje voor een soepele (makkelijke, lichte, fruitige) wijn. We wisten niet meer dan wat Google ons kon vertellen over wijn die soms nog uit 2001 kwam en waarschijnlijk geen ligwijn was. De drie flessen rode wijn met vraagtekens gingen open. Bij de derde was het raak. Deze Bordeaux was nog wel te drinken. Ik heb mijn moeder laten beloven geen nieuwe witte wijn voor kerst te kopen: mocht alle witte wijn over zijn top zijn, dan hebben we altijd de Moet & Chandon nog.

Mac

2009-11-24T16:59:36Z

Een nieuwe computer zorgt onherroepelijk voor goede voornemens. Vooral het netjes houden van documenten is een heikel punt. Er past veel op, er moet veel op, maar op een computer moet ook vooral orde heersen. En orde is nu net iets waar ik maar zelden echt aan toe kom. Ik was iemand die pas kon studeren als alles opgeruimd was (behalve als ik echt te laat was begonnen). Dat opruimen begon bij een stapel papieren en ja maar als die dan moet dit ook en dat zeker ook. En dan waren we twee uur verder. Een paar weken geleden heb ik er drie dagen over gedaan om mijn pc en externe harde schijf klaar te maken voor de komst van mijn MacBook. Ik vind namelijk dat ik een plan moet hebben met de Mac. Waar ik mijn dingen terug ga vinden. Hoe ik mijn orde aanbreng. En vooral wat wel en wat niet meeverhuizen. Vandaag zat ik aan tafel met twee computers naast elkaar. Ik had geen plan en kon maar niet beslissen. Er staan nu twintig albums in iTunes en de Mac doet dingen met mappen die ik niet begrijp en ineens vind ik het helemaal niet meer leuk met twee computers en denk ik: ik moet nog van alles leren. Zelfs over computers. En over opruimen.

Wokken

2009-11-23T07:35:30Z

Ome Harrie belde. Hij was jarig en of we mee wilden gaan wokken. Voer voor grappen uiteraard. Zijn keuze, met drie schreeuwende kleinkinderen, begrijpelijk. Wok like an Egyptian. Wok and Roll. Don't Wok Away. Afijn. De wokwereld was volledig nieuw voor mij en wat ik er aantrof ook. Het was zaterdagavond en het zat er mutjevol. Een parallel universum waarvan ik het bestaan nooit had durven vermoeden. Let wel, dit wokrestaurant zat ook nog op een meubelboulevard. Rauw wordt gekookt en dan kort gebakken, eh, sorry, gewokt. Vis valt uit elkaar, maar dat mag de pret niet drukken. Een saus van zelfs drie pepertjes heet, valt wel mee. Dat kan nooit de bedoeling zijn. R. grossiert in flauwe grapjes waar ik toch altijd om moet lachen. Toen alle wokgrappen op waren zei hij: 'In Sesamstraat hebben ze ook een Chinees restaurant geopend, wist je dat?' ... 'Het heet "Poo Hee"!'

Archief (2)

2009-11-21T09:24:16Z

Ik wist dat er een moment zou komen dat er geen stukjes meer op de voorpagina zouden staan. De instellingen had ik al een keer aangepast, zodat er niet stukjes van de laatste tien, maar van de laatste dertig dagen zichtbaar waren. Uiteindelijk stelde ik daarmee alleen maar uit wat ik niet wilde: toegeven dat mijn weblog zijn beste jaren had gehad. Ik ben het er domweg niet mee eens. Voorlopig dwing ik mezelf dagelijks tot een stukje. Laten we afspreken dat we wel zien wat daarvan komt.

Rode wijn

2009-11-20T23:24:19Z

Toen R. zijn MacBook kocht, at hij geen paprikachips meer. Bang dat zijn oranje vingers zijn witte computer zouden bevlekken. Nu ik besloten heb mijn weblog weer aan een dagelijkse vingeroefening te gaan onderwerpen, tik ik mijn eerste stukje op mijn nieuwe MacBook. Telkens als ik een slokje wijn heb genomen, veeg ik mijn vingers even af aan mijn broek. Die broek mag morgen in de was. Mijn MacBook blijft zo lang mogelijk maagdelijk wit. En nee, natuurlijk zit er geen wijn aan mijn vingers. Maar toch.