Daar zitten we dan. Met onze WK-handjes op de knieën. Vierentwintig Bungels in de oren. Zestien Oranje Buddies naast ons op de bank. Gezellig. De ‘Jup Holland Jup’-shirts zijn ons eigenlijk veel te groot, maar dat deert niet. De uitslagen van het komende WK weten we eigenlijk al. Die hebben we in de kwalificatieronde per sms ontvangen op onze mobieltjes. Bij jnnk kwam er trouwens uit dat Togo in de finale met 3-1 wint van Macedonië. Maar goed. We doen gewoon mee, en we zijn de helft van die nepuitslagen vergeten. Niks aan de hand.
Trouwens, waar zijn al die spullen van twee jaar geleden gebleven? Is er ergens in Nederland een hele grote oranje vuilnisbelt te vinden waar al die meuk wordt verzameld? Worden de spullen overgespoten en naar Poolse supermarkten gestuurd? Omgesmolten voor de WK Juichbandjes en dito VoetbalGoGo’s? Heeft Albert Heijn werkelijk álle wuppies verzameld met als doel ze dit jaar weer keihard in te zetten? (Albert Heijn? Grote kale meneer, wat geeft u ons deze keer?) Waar is die oranje mayo van twee jaar geleden? Die was toch goed tot 2014?

Ze zouden er in Amerika een voorbeeld aan kunnen nemen, zo met die olievlek. Verdwijnt als sneeuw voor de zon, let maar op. Gewoon met z’n allen een beetje teleurgesteld – nee, niet boos! – over die vlek gaan lopen praten. Doen wij ook als we worden uitgeschakeld en zie, twee jaar later, nergens meer last van. Alles weg. Geen oranje kleur meer te bekennen. Niet meer in de berm langs de kant van de weg, niet meer op de schouw, niet meer naast de televisie… Weg.
Toen onze jongens in 1988 het EK wonnen, renden wij de straat op met vijf verschillende kleuren oranje uit een set kleurpotloden. Een set van vijf. Wij waren 11 en 8 en we hadden niets anders. De kleurpotloden hebben we opgeslepen totdat ze op waren. En moet je ons nu zien zitten.

Of we WK-ready zijn, vraagt een grote advertentie in een mupi. Aan onze regenpijp in het midden van het huis hangen nog oranje draadjes van toen we er nog niet woonden, maar of we slingers willen ophangen durven onze buren ons niet te vragen. Zij denken dat wij niet zo zijn. Zij hebben een paar laffe slingers tussen gevel en tuinhek geknoopt en drie stickers op de ramen geplakt. Wij denken dat wij niet zo zijn. Zij blijven zitten met het Blokker Oranje Straatpakket (geschikt voor tien huizen), wij met onze WK-handjes. En de Poolbode.
Meer hebben we niet nodig. Behalve misschien het Brulshirt dat we twee jaar geleden kregen. Dat ligt veilig bij de mannen Verdaasdonk.

(Alle columns voor de Poolbode verschijnen ook op jnnk.nl)