Nog even over ons bliksembezoek aan Zuid-Afrika. Die wedstrijd tussen Portugal en Noord-Korea. Fokking 7-0. Zeven tegen nul. We zaten op de tribune, bij gebrek aan Nederland. Het werd bijna saai, zo veel doelpunten. Santiago FC en Jnnk bekeken het grote scherm. Daarop Portugezen en in Koreaanse vermomming gehulde Chinezen. Het huilen stond de Chinezen nader dan het lachen, dat hadden ze goed ingestudeerd.

We kwamen er achter dat er dus vier soorten tribunegroepen zijn.

Allereerst zijn er de enthousiast opverende bankzitters. Het leukste vinden we het moment waarop de blik het grote scherm kruist. Hee, we zijn op tv. Nee, dat is geen tv. IEDEREEN komt tegenwoordig op tv. Doe niet zo debiel.

Daarnaast zijn er de verlegen trutjes en jungskes. Hihi, ik ben op het scherm en ik doe de groetjes aan ons mam. Santiago FC en Jnnk zien ze rood worden. Die mensen op het scherm.
Er zijn schijnheiligen die doen alsof ze niet doorhebben dat ze in beeld zijn maar dan wel heel overdreven leuk gaan doen. Oh, ik heb zo’n leuke mop die ik jou nu ga … Ik moet er NU al heel hard om lachen!

En de mensen die niet weten dat het überhaupt mogelijk is dat ze op het scherm verschijnen, want ze zitten toch op de tribune. Die zijn lief. De ene Chileen toetert de andere in de oren, zegt de een tegen de ander, mag ik in het midden zitten? En dat wordt dan een bizon in de Big 5 op de NOS. Ja, een bizon.

Santiago FC en Jnnk zagen zichzelf ook zitten. Wisten even niet hoe te reageren en deden als de derde groep, maar eindigden luid vuvuzelaënd als enthousiast opverende bankzitters. Hup, Noord-Korea, hup!