Ome Harrie belde. Hij was jarig en of we mee wilden gaan wokken. Voer voor grappen uiteraard. Zijn keuze, met drie schreeuwende kleinkinderen, begrijpelijk. Wok like an Egyptian. Wok and Roll. Don’t Wok Away. Afijn.
De wokwereld was volledig nieuw voor mij en wat ik er aantrof ook. Het was zaterdagavond en het zat er mutjevol. Een parallel universum waarvan ik het bestaan nooit had durven vermoeden. Let wel, dit wokrestaurant zat ook nog op een meubelboulevard. Rauw wordt gekookt en dan kort gebakken, eh, sorry, gewokt. Vis valt uit elkaar, maar dat mag de pret niet drukken. Een saus van zelfs drie pepertjes heet, valt wel mee. Dat kan nooit de bedoeling zijn.
R. grossiert in flauwe grapjes waar ik toch altijd om moet lachen. Toen alle wokgrappen op waren zei hij: ‘In Sesamstraat hebben ze ook een Chinees restaurant geopend, wist je dat?’
…
‘Het heet “Poo Hee”!’