Mijn moeder bewaart alles. Ik vond dat prachtig toen ik ooit de voorpagina van de krant van 23 november 1963 vond in een rieten mand die wat verloren op de overloop stond. Zo herinner ik het me. Ik denk nog vaak aan die krant en ik wil eigenlijk niet weten of die er nog is.
De voorraadkast in het huis van mijn moeder kent soms bijna net zoveel geschiedenis als die rieten mand op de gang. Goede bloem voor het maken van pasta uit dat dorpje in Italië van de vakantie in 2005. Ingemaakte kersen van de markt in de stad waar zij met een vriendin was en die kersen zijn vast nog wel eens lekker bij dit of dat. De kast ruimde mijn moeder zelf op, zodat wij even met een oude zonnebank naar de milieustraat konden rijden. Wel mocht ik de wijn uitzoeken.
Veertig flessen stonden er in de kast. Slechts van enkele flessen kenden we de persoonlijke waarde: een vakantie in Frankrijk leverde bubbels en rode wijn, een vakantie in Italië bracht ons een broertje van de Barolo, zo leerden we ergens op internet. Twee flessen Moet & Chandon. Ik hoopte dat er een fles wijn van duizend euro bij zou zitten.
Zusje en ik verzonnen ons eigen keuringssysteem voor het op het oog keuren van wijnen waarover vrijwel niets bekend is. Van één tot vijf sterren en een plusje voor een krachtige (moeilijke, volle, krachtige) wijn en een minnetje voor een soepele (makkelijke, lichte, fruitige) wijn. We wisten niet meer dan wat Google ons kon vertellen over wijn die soms nog uit 2001 kwam en waarschijnlijk geen ligwijn was.
De drie flessen rode wijn met vraagtekens gingen open. Bij de derde was het raak. Deze Bordeaux was nog wel te drinken. Ik heb mijn moeder laten beloven geen nieuwe witte wijn voor kerst te kopen: mocht alle witte wijn over zijn top zijn, dan hebben we altijd de Moet & Chandon nog.