Op weg naar mijn werk kom ik achtereenvolgens tegen: een drempel, een drempel waar ik omheen kan, het huis van het meisje, een auto die ik net ontwijk omdat ik de voetgangersoversteekplaats wil nemen, de tunnel, de accordeonist in de tunnel, een behoorlijk stuk vals plat, de schouwburg, het Keizer Karelplein, invoegende fietsers, een stoplicht waar ik meestal door rood rijd en een trapje naar de voordeur van het pand waar we in zitten. Hooguit drie liedjes op de iPod, en toch fijner mét muziek, dan zonder.
Het leukst is mijn fietstochtje als ik zo ongeveer bij de tunnel lieve vriendin N. goedemorgen kan zeggen. Zij is op weg naar het station. Ik kan even rusten op het vals plat. De accordeonist in de tunnel denkt misschien dat we verkering hebben, omdat we elkaar altijd een fijne dag zoenen. Een beetje lachend, dat wel.