“Heel handig, die ellenlange vierkante straten.” Zoiets sms’te ik naar mijn naasten. Ik was toen pas een dag in Chicago, maar begreep heel goed waarom deze steden uit blokken waren opgebouwd. Je hoeft er de weg niet te kennen, als je de weg maar begrijpt.
“Vierkante straten? Haha!” Dat sms’te broerlief, terecht, terug.
In Philadelphia ontmoetten we een stel uit New York. In de rij bij Jim’s Steaks, voor de allerbeste Philly Cheese Steak. Hij kwam uit Phila en wilde zijn vriendin nu eens een echte Philly Cheese Steak laten proeven. Wij stonden ook in de belachelijk lange rij, dus we raakten met hen aan de praat. Natuurlijk vertelden we ook aan hen hoe gaaf het appartement is van waaruit ik op dit moment dit weblogstukje mag schrijven.
“Ja, helemaal onder in het puntje van Manhattan. Een kennis van ons heeft dat appartement gekocht en wij mogen er een paar dagen in slapen.”
“Dat is geweldig!” zegt de jongen van het stel. “Wel moeilijk hoor daar in dat puntje, daar lopen de straten allemaal krom.”
Gekker moet het natuurlijk niet worden. Zo’n grid over de stad is natuurlijk wel gemakkelijk, maar dat betekent toch niet dat het andere altijd moeilijk is?
Vakantiemuziek: Dent May! Erg zomers, maar in Washington – je voelt dat gewoon, die historische gronden – ben ik verbrand in mijn gezicht.
We zijn in New York. Woensdag gaan we misschien wel Koreaans eten met het stel dat we in Phila ontmoetten. Amerika is leuk. Heel leuk.
En onophoudelijk indrukwekkend. Zo, dat ik er soms kriebels van krijg in mijn buik.