Kort voordat we gingen, zagen we Juno voor het eerst. Om negen uur ‘s ochtends in een of andere inn langs de kant van de weg, zapten we – want je zet dan toch even Amerikaanse televisie aan, noem het veldonderzoek – langs HBO: weer Juno. Ook al is Juno een zestienjarige zwangere puber, als kijker wil je Juno zijn. Net als je een paar jaar geleden Amélie wilde zijn. Het kostte ons moeite de televisie uit te zetten.
Valentijnsdag is nogal groot in Amerika. Zonder dat ik het wist kreeg ik een cadeau: de soundtrack van Juno, die er onder meer voor zorgde dat we ons in de auto geen zorgen maakten en ons aan de snelheid hielden. Die cd reed heerlijk.
Ook ik had een cadeau voor mijn man.