Een poetryslam is een wedstrijd. De ‘dichter’ die het hardste applaus krijgt, die wint eer en roem. Op een vervelende manier heeft deze manier van het kiezen van de beste invloed op andere dichters. Ik vind dat geen goede ontwikkeling.
Met de harmonie speelden we wel eens een symphonie (of slechts enkele delen uit het geheel). Als er dan mensen klapten tussen de delen door – en ze hadden altijd programmaboekjes in de hand, dus onwetendheid kon geen argument zijn – dachten wij iets in de trant van ‘duh’. Niet hardop, maar het was wel vervelend. Voor de concentratie vooral.
Afgelopen woensdag luisterde ik weer eens naar dichters. Achtereenvolgens spraken Bart Moeyaert, Amarantha Groen en Jaap Robben. Vooral het mannelijke gedeelte van dit drietal mag op mijn enthousiasme rekenen. Ik probeerde aandachtig te luisteren en me vooral ook te concentreren. Een alarmbel, het koffiezetapparaat en andere mensen nam ik daarbij voor lief.
Wat schetste echter mijn verbazing?
Er werd tussendoor geklapt.
Helemaal nieuw voor mij. En omdat ik me afvroeg of het misschien tegenwoordig – ik had al lang geen dichter meer gehoord – mode was om ook tussendoor te klappen, wilde ik Jaap Robben aanklampen om deze kwestie met hem te bespreken. Dat mislukte.
Ik besloot niet tussendoor te klappen. Aan mijn gezelschap, dat ook liever niet klapte tussendoor, zag ik hoe gemakkelijk het was om je mee te laten sleuren door deze modegril. Ze klapte, terwijl ze telkens tegen mij zei dat ze dat niet wilde. Ik had een ander probleem: omdat ik zo hardvochtig niet probeerde te klappen, vergat ik het ook aan het eind van de voordracht. En dat, terwijl Jaap Robben mijn applaus zeer zeker had verdiend.
Hierbij dan maar. Want dichters googelen zichzelf. Dat kan haast niet anders.