Twee weken Frankrijk. Eerst in een huisje, daarna in een tent. De laatste dag zouden we in de Bourgogne spenderen, maar toen het daar begon te regenen en het niet meer op leek te houden, hebben we onze biezen gepakt. De basilicumplantjes die we op dag één van onze vakantie hadden gekregen en die we daarna zo goed verzorgd hadden, zijn we daar vergeten. De Bourgogne, daar vond ik het prachtig. In Zuid-Frankrijk had ik vooral telkens het gevoel dat er iets miste.
‘Het is hier wel mooi, soms ronduit prachtig,’ zei ik tegen vriendlief, ‘maar het is hier geen Italië.’
‘En ook geen Spanje,’ voegde hij dan toe.
Ik geloof niet dat ik het heb met Frankrijk. Ik wilde nog niet naar huis en natuurlijk had ik ook in Frankrijk nog wel een week willen blijven, maar toch. Misschien zijn het dan toch de mensen, maar juist de mensen met wie we het meest te maken hadden – de campingbazen op Camping Fontenelle waren erg verbaasd twee jonge Nederlanders tussen het Franse en Waalse campingvolk te zien; als ik in mijn beste Frans (en dat ging nog steeds heel aardig) vroeg of we nog een nachtje mochten blijven, kreeg ik een bemoedigende schouderklop en bovendien werden ook wij uitgenodigd voor de moules et frites – waren erg vriendelijk. In Aix-en-Provence vond ik het geweldig en onze tochtjes in de hitte waren – mits genoeg gekoeld water bij de hand – heel erg fijn.
Hoe het kan dat zo’n land niet het mijne wordt, houdt me bezig en ik ben er nog niet uit. Ik zal er terugkeren, dat wel – ik bedoel, die Bourgogne heb ik uiteindelijk dus niet gezien en daar had ik nog wel een glaasje willen drinken -, maar eerst moet ik toch echt weer naar Italië.