Ik was op Lowlands en schreef er stukjes alsof mijn leven er vanaf hing.
Vrijdag.
Zaterdag.
Zondag.
En verder was ik er ook nog gewoon als mezelf. Maar daar hoef ik eigenlijk geen stukje over te schrijven als iemand anders dat al deed. En hoe.
“Het is gewoon een soort van verslaving, die lach van Jnnk. Ik denk eigenlijk dat ik voordat ik haar leerde kennen eigenlijk nooit grappen maakte, gewoon, want dat had toch geen zin. Zonder die lach.”