Na de verjaardag in de tuin met goede gesprekken reed ik op mijn fiets naar huis. Toen ik linksaf sloeg, werd ik bijna geraakt door twee dronken ballen in pak.
‘Hee, weet jij waar de Fuutstraat is,’ vroeg de jongen die ogenschijnlijk nog het best op zijn benen kon staan (waardoor ik niet begreep waarom die andere, die maar amper met fiets overeind kon blijven staan, hem niet liet fietsen).
‘Eerlijk gezegd,’ zei ik, ‘weet ik dat niet.’ De jongen met fiets keek me chagrijnig aan, wetende dat er nog een lange weg zou volgen voordat ze op hun slaapplek zouden zijn.
‘Maar,’ vervolgde ik, ‘ik weet de Sperwerstraat en de Zwaluwstraat en dat zijn ook vogels dus je zou zeggen…’
‘Dat de Fuutstraat in de buurt is,’ zei de jongen zonder fiets. Juist ja, dacht ik, dat zou je zeggen en ik kan jullie de Zwaluwstraat en de Sperwerstraat wel wijzen, maar als jullie zo ongeïnteresseerd naar mij staan te luisteren heeft dat ten eerste geen zin en ten tweede wil ik jullie dan helemaal niet helpen.
‘Je gaat een stukje verder rechtdoor en als je dan linksaf gaat ben je bij die vogelstraten. Ik hoop dat daar dan nog iemand loopt om verder te vragen, maar vermoedelijk ben je dan in de buurt.’
‘Dus je zegt tot de rotonde en dan rechts?’
‘Nee, die rotonde heb jij erbij verzonnen.’ Dit had geen zin. Ik was moe en wilde naar bed. ‘Stukje rechtdoor en dan links.’ Ik werd wat botter en bovendien wilde ik naar huis. Met pijn en moeite vervolgden de twee ballen hun weg. Toen ik iets later langs de Reigerstraat fietste, vond ik een reiger beter bij een fuut passen dan een zwaluw of een sperwer.
Daarna, toen ik bijna thuis was werd ik bekogeld vanuit het Mercurehotel. Met glas. Ik moest mijn computer nog aanzetten om het nummer van de politie dat niet 112 is op te zoeken, want dat vergeet ik altijd. 0900-8844. Ik besloot het hotel te bellen. De politie bleek al ter plekke. Wat volgde was een aardig schouwspel – ik hield het raam van de kamer van de man nauwlettend in de gaten van achter mijn gordijnen – bij mijn twee obligate glazen water. De man op de bovenste verdieping gooide zowat de hele inhoud van de hotelkamer naar beneden – Probeer hem nog eens te bellen, zei de politieman buiten, en hop, daar kwam de telefoon al naar buiten… – en ik wachtte op de politieinval, omdat ik immers een getuigenverklaring had afgelegd. De politie was een beetje bang. Drie wagens en nog niet naar binnen.
Ik was moe en ging naar bed. De volgende dag was alles keurig opgeruimd.