Ik heb een bult op mijn been. En dan denkt u: “Dat heb ik ook wel eens.” Maar dat denk ik dan weer niet. Mijn bult leeft en ik denk dat ik niet lang na nu helemaal veranderd ben in een bult. Zoals Philip Roth zijn protagonist David Kepesh in de novelle De borst in een, u raadt het al, een borst – ja, een tiet – liet veranderen. Of zoals Kafka zijn Gregor in een reusachtige kever laat veranderen.
Ik had vaker reusachtige bulten. Vorig jaar nog, toen ik in mijn beste Spaans in een Spaanse apotheek iets voor mijn reusachtige bult probeerde te versieren. Ik weet niet meer wat ik zei want mijn Spaans is weinig existent. Iets van “insect”, “jeuk”, “zalf”, maar dan in het Spaans. (De apothekersassistente bleek overigens zeer goed Engels te spreken.) Vorig jaar dacht ik niet dat ik in een bult veranderde. Vorig jaar had ik nog gewoon jeuk. Dat had ik ook toen ik geen hand meer had, maar meer een uitsteeksel met daarin drie wespensteken. Toen kon de hand er nog af, dan zou ik niet veranderen in een totaalbult.
Gisteren was jeuk een bijzaak. Ik wist niet waar te krabben op die plek van twintig bij twintig centimeter. Koelen hielp wel, maar met het koelelement bevroor ik de bovenste laag van de vlek, wat me dan ook weer niet zo verstandig leek. Ik stelde me voor hoe het zou zijn als jeukende bult door het leven te gaan. Of krabben noodzaak bleef of bijzaak was. Of ik de jeuk misschien op een gegeven moment niet meer zou voelen…
Omdat mijn bult op een moeilijke plek zit, kan ik ook niet meer goed lopen. Ik stelde me voor hoe ik als rolstoelende bult door het leven zou gaan. De blaasjes die inmiddels rondom de steekplek waren verschenen knapten open: de bult zweet ook. Zie je wel, ik ben aan het veranderen.
Ik stelde me van alles voor.
Ja, ik dacht gisteren echt dat ik in een bult zou veranderen en daadwerkelijk iets toe te voegen had aan de wereldliteratuur.
Maar ik belde de dokter.