Vandaag voor de laatste keer. Drie jaar op rij maakten kompaan N. en ik twee halve finales en een finale van De Grote Lazy Sunday Afternoon Popquiz. Vandaag vindt voor de derde keer de finale plaats. Het allerjammerst is telkens weer dat wij zelf niet kunnen meeraden, terwijl de aanwezige teams in de kroeg met het jaar enthousiaster worden. Zowel op het moment als zo’n team een antwoord goed heeft, als op de spaarzame momenten dat wij iets fout hebben gedaan. Zo plaatsten we een of andere single van Rage Against The Machine in een verkeerd jaar en zo lieten we per abuis weten dat Free Nelson Mandela van The Specials is, terwijl The Specials toen toch echt onder de naam Special AKA opereerden.
(Klik, klik, klik, klik, klik.)
Verder maakten we telkens met plezier fragmenten die op een of andere manier aan elkaar te linken waren (bijvoorbeeld liedjes die de zeven hoofdzonden vertegenwoordigen), zochten we bekende eerste zinnetjes uit, hoezen en plaatjes van artiesten, maakten we secondenmedleys en gewone medleys en, onze trots, zorgden we elke keer voor vier crypto’s. (Een voorbeeld van een crypto is bijvoorbeeld dit fragment, waarin vijf aanwijzingen voor een ander liedje: Crypto Ronde 6 VRAAG.mp3.)
Vandaag ben ik voor het laatst presentatrice Mrs. Starfucker. Vandaag is kompaan N. voor het laatst Sgt. a Gogo en verantwoordelijk voor onze fragmenten. Vandaag komt er van de beste zestien teams van de dertig die meededen aan de halve finales voor het laatst een winnaar uit De Grote Lazy Sunday Afternoon Popquiz.
“Ga je huilen?”, vroeg N.
“Neu, denk het niet,” zei ik.
Maar het is wel een ding geworden. Ons ding. En ik weet nog niet hoe beladen deze laatste keer vanmiddag misschien tóch gaat worden.