Vaak kom ik er uit als ik op zoek ben naar een artiest. Dat gaat dan zo, dat ik ineens bij La Blogotheque aanbeland en er niet meer wegga. Althans, niet meer bij Les Concerts à Emporter. Prachtig vaak. Dat heeft ook met cameravoering te maken en met de kleuren die wat weggevaagd zijn. Met de sfeer. Met de ideeën. Mooier dan elke 3voor12-sessie.
Ed Harcourt, Arcade Fire, Jens Lekman, Caribou, Au Revoir Simone, I’m From Barcelona, en toevallig laatst Vampire Weekend. Maar nog veel en veel meer. Concerts à Emporter, ook wel Take Away Shows.
En nu net stuitte ik op een door Parijs zingende Andrew Bird. Volgens de Blogothequemakers zette hij Parijs even stil. Artiesten worden zo menselijk, als ze ineens iets bijzonders doen. Als we ze zien anders dan we ze kennen, of zouden kunnen zien. Het lijkt op wat er kan gebeuren als je in gesprek raakt met een artiest, tijdens een interview bijvoorbeeld. Ik kan het niet precies uitleggen.
Mooi.
En er zijn er dus nog veel meer te vinden. Voor een fijn verloren uurtje.