We stonden al op de startbaan toen het vliegtuig omdraaide en weer terugreed. ‘We gaan terug,’ zei ik, niet al te hoopvol. Net voor we het vliegtuig ingestapt waren had ik grappend gezegd dat ik het vliegtuig niet vertrouwde… Het regende zo hard op het vliegveld van Girona dat ik vermoedde dat dat uniek was. De griepreactie die ik op dat moment al vertoonde, bleek ik uit te kunnen stellen toen ik hoorde dat ik voorlopig nog niet naar huis zou gaan. Een kapotte ruitenwissen dreef ons terug de vertrekhal in, waar we wachtten op een vliegtuig uit Dublin met het juiste onderdeel voor die kapotte ruitenwisser. Dat zou zo’n zes uur duren.
Vertrekhallen zijn treurig. Eten deden we op de bon en ook het eten was treurig. De spaarzame winkeltjes die er waren, ook treurig. Het is bijna een wonder dat de tijd blijft verstrijken en dat er een moment komt dat je het vliegtuig weer in mag. Aankomsttijden bleven we noemen. Thuiskomtijden ook. Het zou nachtwerk worden.
In het vliegtuig sloot ik mijn ogen, maar slapen ging niet. Van het mooie, besneeuwde Central Massif dat me op de heenweg wakker hield, was niets te zien en tot lezen kon ik me niet meer zetten. Ik zag koppen die ik al de hele dag zag en probeerde te doen alsof er niets was. Niemand. Op het moment dat de landing werd ingezet, riep een van de stewards namens de piloot weer iets om. Hoe koud het beneden is, dacht ik nog even. ‘Er is iets heel ergs,’ maakte ik mijn slapende lief wakker. ‘Wat dan?’, ontwaakte hij verschrikt. ‘We kunnen niet landen op ons vliegveld. Het is inmiddels dicht.’
En zo landden we op een nog treuriger vliegveld, een paar honderd kilometer van het vliegveld waar onze auto stond die ons naar huis zou moeten brengen. Het moderne hotel tegenover het jaren zeventig vliegveld scheen het mooist dat we die dag gezien hadden en we wisten niet zeker of de beloofde bussen nog zouden komen. In onverstaanbaar Duits werd eenmalig omgeroepen hoe het met die beloofde bussen zat, maar veel vloekende mensen om ons heen maakten het verstaan onmogelijk. Al dat geschreeuw en geklaag snoerde ons de mond. Het uitschelden van de crew zorgde voor plaatsvervangende schaamte.
Twee bussen voor een vliegtuig vol mensen. Dat leek wat weinig. Gestreden werd er om plaatsen. Een koffer duwde me bijna de bagageruimte in en we waren zo ongeveer de laatste twee die in de tweede bus pasten. Toen we wegreden, zagen we buiten nog steeds mensen staan. Vier uur later kwamen we aan bij het verlaten vliegveld waar we oorspronkelijk een uur of dertien eerder hadden gewenst te landen.
Precies om acht uur ‘s ochtends reden we Nijmegen binnen en deed ik wegens honger boodschappen bij de supermarkt die om acht uur open gaat. De fijne dag die de kassière me wenste, deed me glimlachen. Na het ontbijt vielen we in bed.
Toen ik wakker werd sloeg de uitgestelde griep toe.