“Kun jij trouwens bowlen?”
“Recreatief, ja,” sms’te ik terug.
Ik vond het een raar idée. Invallen in de bedrijfsbowlingcompetitie, hoewel vrienden al jarenlang een team vormen. “Nee, ik moet bowlen,” is daarom voor mij al jarenlang een heel degelijk excuus. En al helemaal niet iets om te lachen. Bloedserieus, als ik de evaluatieve discussies achteraf over puntentotalen en dagwinnaars in herinnering haal.
“Wat gooi jij gemiddeld, recreatief?”
Daar moest ik wel om lachen. Alsof ik dat weet. Alsof ik weet wat überhaupt een gemiddelde bowlingscore is. Zó goed had ik nu ook weer niet opgelet, als ik toevallig eens aanwezig was bij de genoemde evaluatieve discussies. Daarna kreeg ik het volgende gemaild. Het onderwerp was ‘haha’, maar ik voelde de druk die Pierre van Hooijdonck ook wel eens gevoeld moet hebben als hij in de tachtigste minuut weer eens het veld in gestuurd werd om zijn goal te ‘getten’.
‘s Avonds dronk ik witbier en zocht ik de beste bal. De iets lichtere die ik aan het eind van de tweede game pakte, paste me beter. Ik gooide achtereenvolgens 68, 108 en 86. Ik kan er een paar puntjes naast zitten. In de eerste game gooide N. 228, wat eigenlijk niemand geloofde, maar het stond er echt.

Nu wil ik vaste invaller worden. Aan de spierpijn te voelen – ja, die kun je dus ook van bowlen krijgen -, kan dat zelfs fysiek geen kwaad.
*Ik schreef niet veel, toen mijn weblog het niet deed, maar wel dit stukje. Het dateert van 21 september. Het kwam vooral doordat de jongen zei, toen ik hem vertelde dat ik meedeed aan een bowlingcompetitie, het echt jammer te vinden dat mijn weblog het niet deed. Voor stukjes over twijfel, vol dilemma’s en andere onzekerheden blijk ik een lezer nodig te hebben. Denk ik. Aan mij de schone taak om daar de komende maanden achter te komen. Ik heb er zin in.