St. Paul, ook wel P de DJ, die ik onlangs nog wat veren in zijn reet stopte, gastlogt bij Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt dat ergens op een hutje op de hei in Frankrijk zit. Ik vind dat leuk. Gisteren trof ik hem bij de platenboer terwijl ik allerhande tweedehands hiphopcd’s aan het inschrijven was.
“Heb je vandaag al een stukje geschreven?”, vroeg ik.
“Nee, gisteravond de laatste,” zei hij.
“O,” zei ik. “En heb je dan mijn reactie gezien op dat stukje met die zingende clown?”
“Ja, ik heb wel meer reacties gezien. Maar die van jou ook ja.”
“Leuk hè, reacties,” zei ik.
“Heel leuk,” zei hij glunderend, maar hij keek ook een beetje weg omdat het leek alsof hij zich een beetje schaamde.
“Ik vind reacties heel erg leuk,” zei hij toch nog een keer en ik keek terug met een blik in mijn ogen waarvan ik hoop dat daaruit sprak dat ik hem wel begreep. Want mensen met een weblog weten hoe leuk reacties zijn. Mensen zonder weblog moeten dat blijkbaar eerst ervaren.
*Ik heb deze titel dus ook gejat van de gastlogger. Kijk maar.