Door ‘Cigarettes & Chocolate Milk’ leerde ik Rufus Wainwright kennen. Ik had slechts een cassettespeler in de auto en ik had net verkering. ‘Neem dit bandje maar mee,’ zei lief. Ik belde hem onderweg om te vragen wat ik hoorde. Het bleek Rufus.
Het eerste liedje van Release the Stars, de nieuwe plaat van Rufus heet ‘Do I Dissapoint You’ en, zo sprak mijn lief, dat is handig voor de recensenten. Ik zal hier dus niet zeggen dat die plaat niet tegenvalt, dat is dé open deur geworden.
Maar dat eerste liedje, tjonge, wat pakt ie weer uit. Koortjes, belletjes, climaxen, violen, vibrato’s. Heb ik niet ooit geroepen dat een vleugje pathos me soms zo enorm kan ontroeren, dat het me niet uitmaakt als dat vleugje een vleug wordt, of zelfs over the top. Het over the top pathos van Rufus charmeert, ontroert en is briljant. Je moet er tegen kunnen, en ik kan er meer dan tegen.
Een voorbeeld van dat pathos. In ‘Oh, What A World’ heeft Rufus zelfs de repeterende kracht van de Bolero nodig – of beter, hij maakt daar zeer handig gebruik van -, die hij volledig inpast in zijn popliedje.
(Voor het eerst baal ik een beetje dat ik door mijn vakantie iets moet missen, namelijk Rufus in Nederland. Hij is vaker geweest hoor, maar toen kende ik hem nog niet. Een concert van Rufus lijkt me een wonderschone ervaring en het is niet zo dat ik er mijn vakantie voor verzet of afzeg, maar toch, heel even schoot die gedachte door mijn hoofd. Meer dan schieten was het overigens niet.)
Release the Stars draait rondjes in auto’s en in huiskamers. Rufus komt ons nog wel eens tegen, alleen weten we nu nog niet wanneer.
rufus yeah
Cigarettes and Chocolate Milk was ook mijn eerste Rufus-lied en het hoorde ook bij een soort verliefdheid. Ik vond het heerlijk! Maar na een tijdje werd ik gek van zijn maniertjes. Toen ik hem live zag optreden, vond ik hem een enorme aansteller. Daarna was Rufus niet meer aan mij besteed.
Laatst was ik toch op vakantie met iemand die van Rufus hield. Erg van Rufus hield. Die Rufus te pas en te onpas opzette en er dan heel blij bij ging zitten kijken. Toen was Rufus weer een beetje terug. Maar vergelijk zijn Hallelujah met die van Jeff Buckley en geef toe…
PS Ik denk dat dit de langste comment is die ik ooit heb geplaatst. Dag!
jeff buckley tss
(korte comments yeah)
Mooi!
Gisteren wilde ik over ‘Tiergarten’ schrijven maar het is er nog niet van gekomen. Vorig jaar zag ik Rufus in Brugge en het was… wonderschoon, dat is inderdaad het woord: wonderschoon! Kaartjes voor Groningen hangen al op mijn prikbord, jammer dat je er niet bij kunt zijn.
@Merel: dat komt dus door de PS he…
Verder heeft Jnnk helemaal gelijk. Prachtplaat.
Mijn Rufusroute slingerde vreemder. Ik kreeg ooit een prachtig jazznummer van Mies (bijzinnen.com). Poses, van bassist Dave Holland. Daar luisterde ik met veel genoegen naar. Prachtige melancholie. Tot ik op een goede dag naar Later with Jools keek en er woorden bij de melodie bleken te horen. Sterker nog, dat Dave Holland een cover had opgenomen. Van Rufus.
Sindsdien luister ik als ik, zoals je zegt, zin heb in pathos.