Het was mijn eerste keer. Ik had geen metalen schaal, maar gebruikte een wok die ik nooit gebruik omdat ik een wokpan heb. Acht eierdooiers, zes kleine (verse!) en twee grote (minder verse, maar toch nog redelijk vers). Net niet genoeg witte wijn, maar een flinke scheut vino santo en zestig gram lichtbruine – de witte was op – basterdsuiker.
Ik kookte voor vriendjes. De laatste tijd lukt altijd alles wat ik wil maken en dat is een fijn gevoel. Ik mocht een tijdje niet. Niet echt. Het moest gezond en licht en vet- en suikervrij. Nu ik zo veel dunner ben, wilde ik weer eens koken voor de mensen. Van koken voor de mensen word ik gelukkig. Als de mensen tenminste blij worden. De mensen hadden er een goed gevoel over, want we begonnen met de oesters die zij meenamen omdat ze bij mij mochten eten. Allemaal twee, ikke drie en de laatste mocht ik, omdat ik degene was die de oesters torpedeerde met mijn oestermes, verloten onder degenen die nog een oester wilden met een ouderwets getal onder de tien. Het was vier. De vriend met het restaurant was erbij en die is er eigenlijk nooit bij omdat hij een restaurant heeft. In het restaurant, waar we regelmatig eten, staat er altijd een ‘ proeverij’ bij de voorgerechten. Weet je, dacht ik, ik maak gewoon ook een proeverij. Gevulde courgetterolletjes uit mijn nieuwe lievelingskooktijdschrift, Delicious. Een gestoofd sjalotje. Bladerdeegkoekjes. Met geitenkaas gevulde dadels omwikkeld met spek, gebakken. Brood met olijfolie, natuurlijk. En daarna risotto, want dat willen mijn vriendjes graag als ze bij mij eten. Nu met peterselie en garnaaltjes. Het kan best dat ze volgende keer iets anders krijgen, maar nu vond ik deze geinig kleurende rijst goed passen bij de tong in saffraansaus. En dat was allemaal gaaf om te maken, en spannend om voor te schotelen, maar toen kwam het.
De zabaglione.
Dus daar zat ik. Aan tafel. Achter een enorme wok de eieren te splitsen. Ze vroegen zich nog even af of ik nu het wit of het geel zou gaan gebruiken, maar bedachten ook wel dat het gek was om het eventueel niet te gebruiken geel in een megawok te gooien. Suiker en drank erbij, pan op het vuur, water erin, wok erboven, mag het water niet raken en kloppen maar. Met een garde.
De twijfel sloeg toe. Hoe lang moest ik kloppen? Zou ik weten wanneer het goedje klaar was? Het leek wat geel, maar ik besefte dat ik geen witte suiker had en juist een bruinige drank. Soms klopte ik harder, soms zachter, maar stoppen durfde ik niet. Hoe lang zou ik geklopt hebben? In elk geval tot ik besloot dat het goed was. Tot ik zag dat het goed was. Het goedje was een mooie gele zabaglione geworden. Mijn eerste.
Ik schepte in elk glaasje met op de bodem keurig uitgesneden partjes – zoals ze dat in restaurants doen, daar is een naam voor, maar die weet ik niet meer – bloedsinaasappel anderhalve soeplepel – acht eidooiers bleek vrij veel zabaglione op te leveren – van het lauwwarme goedje. Geen zwangere vrouwen? Geen zwangere vrouwen. Ik legde er drie pepernootvormige amandelkoekjes op. Eerder op de avond bleek mijn geërfde zilveren bestek ook nog desertlepels te bevatten en het zag er allemaal uit zoals ik wilde dat het eruit zag. En de vriendjes zagen er ook al uit zoals ik wilde dat ze eruit zagen. En ze vonden het lekker zoals ik wilde dat ze het lekker vonden.
Ik was gelukkig.