Als Morrissey er niet was geweest, dan had ik nu geen verkering.
(Ja, misschien/waarschijnlijk ook wel, maar het is leuk om Morrissey als verantwoordelijke aan te wijzen. ‘Eigenlijk, mijn zoon, komt het allemaal door Morrissey.’ ‘Wie is dat, mama?’ ‘Dat is een zanger, mijn zoon. Van vroeger. Hij was wat bitter, maar schreef werkelijk wonderschone liedjes. Wacht, ik zal het je laten horen.’)
Daarom gaan we gewoon nog een keer. Even goedmaken dat we vorige keer als onbekenden zo’n dertig meter van elkaar vandaan stonden. En ons vieren.