Ik heb het idee dat iedereen gewoon maar zegt wat hij of zij stemt. Dat dat zelfs hip is. Mijn vader, die vertelde nooit wat hij stemde, en het zweem van geheimzinnigheid dat er om de stemmingen toen hing, heeft er bij mij voor gezorgd dat ook ik altijd met een zekere spanning het stembureau betreed en met een ferme en voldane druk op de knop – och, wat zou ik graag krassen, maar ik verhuis er niet voor hoor! – met een goed gevoel het stembureau weer uitloop. En het feit dat niemand weet op welke knop ik daar drukte, maakt dat ik een geheim hebt. En geheimen hang je nu eenmaal niet zomaar aan de grote klok. Dacht ik.
Nu mag op zich iedereen weten wat ik stem, maar ik vraag me af of het ertoe doet. Met vrienden sprak ik over de politiek en we discussieerden erop los. Die discussies bepaalden misschien meer mijn stem dan alles wat ik op televisie heb gezien. Pauw en Witteman hadden aardige – maar niet scherp genoeg – gesprekken over de invloed van de media en de programma’s waar politici in opdraafden. Ze deden mee aan stemmingmakerij door in de rubriek Stemmen met Sterren bekende Nederlanders kleur te laten bekennen. (Dolf Janssen stemt Groen Links, Joop Braakhekke zweeft (CDA-VVD), Mariska Hulscher stemt VVD en Harry Mulisch stemt PvdD.) Misschien is dat de reden dat iedereen nu maar hardop roept wat hij of zij gaat stemmen, om mensen mee te nemen naar wat volgens hen een goede afloop is. Ter overtuiging ende vermaeck, want daar is televisie voor.
Als ik nu zeg dat ik Groen Links overwogen heb, maar kies voor de PvdA, omdat ik werkelijk waar schijtgenoeg heb van die nare Balkenende, zonder dat ik mezelf een strategisch stemmer zou willen noemen, want ik heb écht iets meer fiducie in de PvdA dan in Groen Links, luistert u dan naar mij?