De tafel werd ook tussen de middag gedekt. Thuis. Vroeger. We aten dan met z’n vieren; zusje kwam pas later. Soms hadden we iets lekkers: een gebakken kaasboterham, gebakken champignons een soort zelfgemaakte kaassouffl? van het laatste stukje van de kaas – later raspten we dat voor de Italiaanse gerechten die steeds meer hun intrede deden – of een zomerboterham.
De zomerboterham, daar moest ik aan denken. Op een zilverkleurig schaaltje, dat op de gedekte tafel naast het plankje met de oude en de jonge kaas stond, lagen dan keurig twee tomaten en een stukje komkommer. Soms stond er nog tuinkers naast. Altijd lag er een scherp mesje bij. De zomerboterham was niet meer dan een boterham met kaas, tomaat en komkommer. En soms dan die tuinkers. Nooit dubbel, maar in vier stukjes en dan toch met de handen eten. Het was goed als er niets afviel. Ik nam toen al altijd oude kaas. Ik weet nog precies hoe het smaakte. Of beter, ik weet nog precies wat er in mijn mond gebeurde, bij zo’n hapje zomerboterham. Het woord sandwich bestond nog niet. Laat staan dat die in een driehoekige plastic verpakking overal te koop was.
(De eerste keer, overigens, dat ik zo’n verpakte sandwich zag, vielen mijn ogen uit mijn hoofd van verbazing. Het was in de trein. De NS is ermee begonnen. Dat wil zeggen, de mensen van de railtender, die uit nu alweer vervlogen tijden. Het was ergens op de terugweg van Leuven naar Nijmegen. Het moet 1997 geweest zijn.)
Ik moest aan de zomerboterham van vroeger denken toen ik net ??n boterham met paprikaroomkaas, kaas, augurk – tegenwoordig in handige dunne plakken speciaal voor op de boterham – en tuinkers maakte en een andere met h?ttenk?se, kipfilet en weer die augurk en tuinkers. Zomerboterhammen. Anders. De verrassing van het zilverkleurige schaaltje op tafel was groter. De gebeurtenis in de mond bijzonderder.
Misschien moet ik af van de dubbele boterham.
Peper en zout hoefde ik als kind nog niet. Heel af en toe mocht ik er mayonaise op.