Zaterdag reed ik de file in. Nog voor het nieuwe knooppunt voor de Waalbrug. Op dat moment begon op een nog niet eerder geluisterd cassettebandje No Cars Go te spelen. Een father for justice had zich aan de brug vastgeketend. Zo’n batman, zei ik later tegen de mensen, maar eerlijk gezegd wist ik helemaal niet wat voor pak hij aan had. Niemand mocht de brug over. Ik ook niet. Een zucht. En toen het missen. Zo in mijn eentje in de auto, met een mooi liedje.
Mensen missen is niets nieuws. Ken het. Weet hoe het voelt. Hoe goed het is de mensen die je mist weer te zien. Het missen van De Jongen echter voelt anders. Nieuw. Gekker. Fysiek. Buik. Het zit diep. Zeker als het zich onverwacht aandient. Of, er door iets kleins opeens weer is. Een liedje. Een grapje. Meestal als ik alleen ben. Het voelt niet verkeerd, maar het is wel heftig. Dat nieuwe, dat verbaast me telkens weer. We zijn pas net begonnen en ik verbaas me over de dingen die het met zich meebrengt. Over wat ik fysiek allemaal voel, wat ik nooit eerder voelde. Dat missen, dat is er onderdeel van.
Het is goed iemand te missen, het is fijn iemand te missen, maar – allemaal leuk en aardig – nu wordt het toch tijd dat ie weer naar Nederland komt.