Twee jaar geleden deed ik mee. Voor het eerst. De geschiedenis van de poolbode reikt tot 1988 en toen was ik elf. Of nog net niet. We waren op kamp met de vijfde klas. Naar Uden. Op de terugweg werd Nederland kampioen. Ik herinner me de toeterende auto’s met wapperende vlaggen. Toen waren er krantjes. Die zijn er nu nog, maar ik doe het via internet.
Wij doen het via internet.
‘Want,’ zo zei ik, ‘laten we de boel samen invullen. En als we dan winnen, dan kunnen we iets leuks doen.’
‘Dan gaan we naar Londen,’ zei hij. (Een naam, ik moet een naam, anders kan ik niet over hem schrijven. Een geuzennaam die nog beter is dan het meisje dat op dinsdag het bier schenkt. Mijn beste tot nu toe. Een naam die nog niets verklapt, maar die voor hem is. De aardbeienman, misschien? Ik broed er nog op. Ik zit nu midden in een ander verhaal.)
En ik zei het twee jaar geleden al. Poolen maakt voetbalwedstrijden zoals Zwitserland-Kroati? een stuk interessanter. En het is alweer zo ver. Na elke wedstrijd kijk ik wat ik ook alweer voorspelde. Na de wedstrijd bekijk ik de stand van zaken. En het gaat best goed. Met zestien anderen staan we gedeeld twintigste. Op een deelnemersveld van totaal 213 medepoolers is dat helemaal niet slecht. Ja, we gaan voortvarend van start.
Rust bij Brazili?. Nog twee doelpunten. Dat het 2-1 was bij Zuid-Korea tegen Togo, vond ik hartstikke fijn. Drie punten.
Maar het gaat voornamelijk om de verhaaltjes uit het krantje. Online of niet.
En of we, de aardbeienman en ik, winnen.