Voor zo lang het duurt, heb ik voor het eerst in mijn leven een herkenbare beltoon. Dat wil zeggen, een beltoon die niet doet alsof ie een telefoon is. Een liedje dus, een heus liedje. Op zich misschien wat vreemd dat ik deze beltoon voor alle personen heb ingesteld, maar ach, ik heb weinig zin om iedereen een ander liedje toe te bedelen, want dat kost tijd en ik vind het allemaal wel best. Leuk, zo’n mobiel, ik maak er gretig gebruik van, maar bellen is bellen, blijf ik altijd maar zeggen.
Eergisteren had ik een afspraak met internetjongens. Voor m’n nieuwe baan. Voor de website van m’n nieuwe baan. Ik moest een offerte en zij vonden het handig als ik dan langskwam en ik vond dat prima. Met die nieuwe beltoon ben ik erop gebrand dat ik mijn telefoon op ’stil’ heb staan als ik niet priv? bereikbaar h?ef te zijn. De internetjongens waren jong – al gauw een jaar of zeven jonger dan ik – en grappig bovendien. Toen ik iets zei over de krokettenlucht in het gebouw, was het ijs, als dat er al lag, gebroken. De koffie die me aangeboden werd, die ik pas kreeg toen ie al bijna lauw was. De grap over hun bedrijfsnaam. De opmerking over de lelijke letter. Ja, het was gezellig bij de jongens.
Poem! Ta da da daa daaaa, da da da daa. Telefoon.
“Ah,” zei ik, “daar heb je mijn confronterende ringtone.”
“Haha,” lachten de jongens obligaat. En toen: “Hoezo eigenlijk?”
“Kennen jullie het liedje?”, vroeg ik.
“Jawel, maar we weten niet wat het is.”
“Ah,” zei ik. “Nou ja, het is in elk geval een heel geil liedje.”
Zo’n beltoon, daar kun je maar beter boven staan.