Tamelijk vroeg, in elk geval binnen het eerste half uur na de opening van de deuren, liepen wij de kortste route door Ikea. A. wilde wat planken en een boekenkast. Ik wilde een kleerkast, een benno en zo’n geinig dingetje voor in de keuken, met twee wieltjes en twee poten. Dat wisten we al voordat we binnen waren. We hadden een afslag later genomen omdat de juiste afslag al een lange sliert langzaamrijdend verkeer opgeleverd had. De borden boven de weg gaven 50 km per uur aan. Hemelvaartsdag. File voor Ikea.
(Ja, aan de ene kant doen wij mee aan die idiotie, maar w?j zijn aan het verhuizen. Ik ben niet op vakantie gegaan omdat ik die verhuizing wat beter wilde voorbereiden. Ik m?est dus per se een klerenkast. Anders was ik wel op vakantie gegaan.)
De opdracht: het negeren van schuifelende mensen en het zo snel mogelijk (i.e. zonder koffie) weer naar buiten.
Dat lukte ons binnen drie kwartier. Daarna kostte het ons nog een twintig minuten om alle dozen die we hadden in de geleende auto te stoppen. Een tangramachtige puzzel, die ons af en toe bedenkelijk liet kijken. Een spel, waar we, omdat het ons lukte, erg van genoten. Via de uitgang naar binnen, toch nog een koffie.
Ergens in de middag – we hadden onszelf en onze eigen spullen op onze eigen plekken – ging mijn telefoon.
‘Inmiddels staat er drie kilometer file, wegens de Ikeadrukte, hoor ik zojuist op de radio,’ zegt vriend A..
Ik moet lachen. Ben al lang en breed weer thuis. Cd’s aan het inpakken.