Of eigenlijk, niet bij de platenboer, maar in een caf? na het werk. Een paar weken geleden. Collega P. hield een vurig pleidooi v??r de muziek. Voor zijn voorkeuren, die breed uitgewaaierd over de hele moderne muziekgeschiedenis liggen, maar die de nu nog veel minder woekerende mijne op sommige punten raken.
Ik hou van luisteren naar mensen die vurig vertellen. Gepassioneerd vind ik een stom woord, maar natuurlijk is dat hier toepasselijk. Vol overgave ook. En als iemand dan het ijzer smeedt wanneer het heet is en per ongeluk een ‘jij moet’ laat vallen, dan vind ik dat helemaal niet erg.
Zo komt het dat ik nu naar een maffe plaat aan het luisteren ben. Ik word er volledig ingezogen en hoe nooit kan ik 1978 terughalen. Heel nooit. Ik was in dat jaar bijna een half jaar nul en iets meer dan een half jaar ??n jaar oud. Night Fever en You’re The One That I Want stonden in zowel Engeland als Amerika in dat jaar nummer ??n. Ergens dat jaar wordt een plaat uitgebracht die ik nu luister. Soms als ik daarover nadenk, vind ik dat net zo bizar als normaal.
Vier bands staan er op No New York, die plaat die op aanraden van Brian Eno werd uitgebracht. De plaat die ik op aanraden van collega P. nu luister. No New York is h?t No Wave album, zeggen ze. De muziek zocht grenzen op, maar doet dat nu nog. Met mij althans. Rauw. Rock’n'Roll. Hard. Atonaal. Experimenteel. Marginaal. Postpunk. Dringend. Dwingend. Fascinerend.
Ik proef geschiedenis en ik ruik vroeger.
Gaaf vind ik dat. Dat vroeger dingen met je doet.
Ik ben alleen altijd zo benieuwd wat het met me had gedaan als ik in 1978 bijna een half jaar 28 en iets meer dan een half jaar 29 was geweest.