Nog steeds sta ik bij Kultuurhuis Bosch te boek als DJ Spa. Een laatste trein is er voor mij niet op dagen dat ik er plaatjes draai, dus ik rij een geleende auto. Voordat ik ging dacht ik nog: ‘Wat ben je alleen, als er niemand meegaat,’ maar om twaalf uur stonden daar opeens het meisje dat op dinsdag bier schenkt en P de DJ voor mijn neus. Mijn ogen moeten joepie gezegd hebben, ‘maar je keek ook geconcentreerd,’ zei het meisje dat op dinsdag het bier schenkt. Ze waren samen naar Arnhem gereden. Voor mij. Mijn plaatjes draaide ik het laatste uur ook voor hen. ‘Ik kende heel veel niet van wat je het laatste uur draaide,’ zei programmeur E., maar ik had gezien dat ze dansten. Uiteindelijk. Ook het dronken meisje dat vroeg of ik niet iets uit de jaren tachtig kon draaien.
*
Luisteren naar een nieuw album van Belle & Sebastian is een beetje gek. ‘Je denkt “hee”, en wil meezingen, maar dat gaat nog niet.’ Stem en muziek zijn al zo vertrouwd, maar de liedjes zijn nieuw. Helemaal nieuw. En ze zijn weer zo mooi. ‘I left my washing in the launderette,’ vind ik een leuke zin. En weet je, misschien, heel misschien mag ik ze interviewen. Niet Stuart komt naar Nederland, maar wel Bobby en Chris. Dat vind ik al heel wat en minstens zo leuk. Vandaag kwam de postbode ook nog het boek brengen, dat ouderwets gesneden pagina’s heeft. Niet die kaarsrechte, maar met rafelrandjes. Zoals ook mijn versie van T.S. Eliots bundel waarin The Waste Land, mijn lievelings, staat.
*
We deden geen Sinterklaas, maar mijn zusje en ik bedachten dat we het toch een beetje deden. ‘Wat wil jij dan hebben?’, vroeg ze aan mij. Ik zei dat ik wel een cd wilde hebben, maar dat ik niet wist welke en dat ze dan maar naar mijn lievelingsplatenboer moest gaan en moest vragen naar die of die en dat die dan wel wisten wat ik zou willen hebben. Ik kreeg ‘More Deep Cuts’ van Thee More Shallows – dat plaatje! – en het is een heel fijne cd. Door toedoen van broerlief is mijn pepermolencollectie nu ook compleet. De nieuwe, een heel grote, is voor zwarte peper; mijn kleinere is voor de witte peper. En het goedkope IKEA-ding is voor zout. Zeezout.
*
Ook heb ik eindelijk het slimme boek binnen waarin de theorie van het carnaval van Mikhael Bakhtin is opgenomen. Denk nu niet meteen aan fopneuzen en polonaises. In deze theorie beschrijft Bakhtin een soort van geperverteerde wereld, waarin mensen anders zijn en doen dan ze werkelijk zijn. Waarin veel meer mag en waarin rollen als vanzelf omgedraaid worden. Ik wil daar al heel lang iets mee doen; er is zoveel mee uit te leggen.