Mijn twee-dagen-in-de-weekbaantje is over het algemeen in Nijmegen, waar ik een eigen bureau heb en directe collega’s met wie ik volgende week al uit eten mag. Of dat leuk is of niet, dat weet ik nog niet, maar het lijkt erop van wel. Soms moet ik naar Arnhem voor dat baantje, waar ik dan – wederom – een flexplek bezet houd.
(Het woord flexplek heeft een nare bijsmaak gekregen. Door het woensdag-flexplekdagbaantje. Hier is de flexplek echter anders. Ik moet er een ander woord voor verzinnen.)
Als ik de kamer uit kijk, door de deur heen, zie ik aan de overkant van de gang een driehoekig hoekje met twee deuropeningen erin. Geen deuren. Vorige week was iemand kerstlampjes op aan het hangen. Ik vond dat vroeg, maar och, dacht ik, gezellig. (Gezellig… Bleh, dacht ik ook.)
Deze week zijn de deuropeningen afgesloten met aan de ene kant een vliegengordijn met rood en paarse glanzende kralen en aan de andere kant een douchegordijn met blauwe, roze en groene bolletjes. Binnenin staat een krukje. Op een randje staat een Mariabeeld, de kerstlichtjes hangen en aan de muur allerlei religiosa.
Voor het rood met paarse kralengordijn hangt een A4-tje. In word-art – dat dat nog best??t – is er in oranje met geel een woord geprint: reliruimte.
Het was een goed begin van de dag.