Ik ben niet voor of tegen het bestaan van buitenaards leven. Ik heb er ook geen mening over, want een goede mening over buitenaards leven vind ik te moeilijk. Tussen ‘het kan niet anders dan dat het er is’ en ‘ complete onzin’ zitten zoveel theorie?n, dat ik me er maar gewoon verre van houd. En dat is wel zo rustig.
Toch intrigeert het me mateloos dat er in Engeland gestemd is over welk gedicht er de ruimte in geschoten zou moeten worden. Ervanuitgaande dus dat het ‘extraterrestial life’ het gedicht kan lezen en denkt: ‘Ja, we zouden eens naar de aarde moeten gaan!’ Ik moet er een beetje om lachen, terwijl de stemming en het gedicht zelf een uiterst serieus krantenartikel opleveren.
Als ik al iets denk over buitenaards leven, dan denk ik dat ze niet ons alfabet hebben. Dus het sturen van een gedicht mag dan vanuit ons perspectief een goed idee lijken, het zal totaal overbodig zijn. Een metaforisch welkom, ik snap het wel, maar toch… Zelfs de Engelsen zouden dan net zo goed Hanlo’s ‘Oote oote boe’ op kunnen sturen. Of zelfs ‘De Mus’ - Tjielp, tjielp, tjielp, tjielp, etcetera -, dat als onomatope?sch gedicht misschien zelfs het meeste kans van slagen heeft.
Ervanuitgaande dat er daar, op de planeet Buitenaarde, een soort van vogels zijn die hetzelfde geluid maken dan…