Het eerste geheugenkaartje dat ik bij mijn fototoestel kreeg, was 8mB. Daarna kocht ik een 128mB en een 256mB. Toen ging mijn fototoestel kapot. Bij mijn nieuwe telefoon kreeg ik een kaartje van 512mB.
Ik ben de laatste die zeikt over hoe snel die veranderingen enzo allemaal gaan, want dat is nu eenmaal zo, maar goed, sinds 5 euro ook een gulden of 25 is, moet ik toch echt even vermelden dat die nieuwe harde schijf twaalf en een half keer zo groot is als de schijf die in mijn computer zit. Twaalf en een half keer zo groot.
Groot genoeg om ‘m in twee?n te splitsen. Ik heb nog nooit iets in twee?n gesplitst, daar had ik nooit genoeg ruimte voor – mijn woonkeuken annex woonkamer, die zou ik in twee?n kunnen delen, maar dat is ook pas voor het eerst in mijn leven. En, het z?u kunnen, maar het zou ook zonde van de ruimte zijn. Vergeleken met mijn nieuwe stulpje is mijn harde schijf een balzaal.
En echt, ik weet zeker dat de jongens van de computerwinkel anders doen tegen een meisje dan tegen een jongen. Ze leggen alles in een soort babytaal uit, terwijl ik precies weet wat ik moet hebben en op zich weet ik ook hoe het werkt, alleen wil ik weten of al die zaken ook op mijn computer werken. (Een usb-versneller, die moest ik ook, bijvoorbeeld. En gisteren, toen ik de usb-versneller bestelde, wilde ik lege ceedeetjes. ‘Nee mevrouw, dat is een re-write-able,’ articuleerde hij iets te overdreven, ‘daar kun je telkens opnieuw dingen overheen opnemen.’ Ik had dat gewoon niet gezien, man.) Een vraag stellen betekent over het algemeen niet dat je helemaal niets weet, maar dat schijnt niet tot ze door te dringen. Meisjes zullen anders formuleren, denk ik, maar ik formuleer altijd alles anders. In winkels enzo. Ik wil niet hetzelfde zeggen als wat alle andere mensen zeggen. Niet hetzelfde, maar ook niet voor gek versleten worden.
Mijn harde schijf bestaat dus nu uit twee delen. Twee balzalen dus. Het ene deel heet Belle en het andere Sebastian. Dat vond ik grappig. Misschien, bedenk ik nu, is dat trouwens wel typisch iets voor een meisje. Hoewel, jongens geven ook naampjes aan vanalles, misschien ook wel aan hun harde schijven.
Mijnes heetten vroeger Ken en Barbie, maar nu C Eb F en D F# A – C-klein en D-groot. Mijn gevoel voor humor is er niet op vooruit gegaan.
C heet ‘local disk’, D heet ‘extra schijf’ en G heet ‘extra schijf2′ en I heet ‘extra schijf3′.
G en I zijn ook eigenlijk samen 1.
Maar eh, ik vind mezelf opeens wel saai, of nee, gewoon man.
Maar eh, nu ben ik toch benieuwd, je oude is 16GB, en je nieuwe 200? Of 24 en 300?
De mijne heten huub en noud en jos. Kan dat nog?
Calvados & Caporal.
/
/winxp
/data
:P
op mijn nieuwe laptop heet de harde schijf trouwens gewoon Macintosh HD ;-)
Eerst Bassie & Adriaan, nu Cock & Dick
Ga dan ook gewoon naar Orbit, daar behandelen ze je als vrouw gewoon zoals het hoort: als een vent :-)
@Berry: 20 en 250.
Ook zoiets waar vrouwen geen verstand van kunnen hebben; muziek. Bij elke platenzaak word ik door kerels subtiel weggeduwd bij de platenbakken. Ik sta daar volgens hen toch niks te doen, omdat ik (zo denken ze) hooguit een plaat van Sting ken. Of iets wat mijn vriendje leuk vind.
Whatever!
c-schijf, d-schijf en e-schijf. :-P
zou je ze niet, die @#?&*? je wordt zeker ook niet door een vrouw te woord gestaan in de pcwinkel? en als je het al beter weet, zoals ik ook vaak, want lees me eerst eens lekker in voordat ik ga, proberen ze nog over te heen te walsen. lukt ze niet en ik ben de bitch. haha.
Tsja wies. Wat nu?
Ik doe juist altijd extra dom bij computer winkels. Laat ik ze alles een paar keer uitleggen en dan kijk ik met opgetrokken wenkbrauwen en een pruillip.
“Ik ben een blond meisje!” zegt mijn blik.
Zo heb ik er wel eens een korting uitgesleept en hebben ze wel eens dingen voor me besteld (gratis) die je eigenlijk zelf via internet moest bestellen.
Ach ja, computerwinkelmannen zijn ook maar gewoon mensen (schijnt).
Welkom in de wereld die partitioneren heet.
Ennuh…zou er een stuk of vier aanmaken.