Ik krijg het urgente nieuws van de Volkskrant altijd in mijn mailbox. Daarom hoorde ik zojuist over de explosies in Londen. Over hoe erg en wie en waarom wil ik het helemaal niet hebben. Ik wil het ook niet erger maken dan het is – al heb ik mijn liefste vriendinnetje van toen direct gesms’t, normaliter, of in elk geval dan toch gisteren, zo sms’t ze net terug, zit ze in dezelfde bus als die vandaag ontplofte -, maar ik wil zeggen dat het zo anders is, als alles je net iets meer zegt dan anders.
De metrostations. Aldgate East, daar is de Whitechapel Gallery, mijn lievelings. Een vriendin woonde op Mile End, een of twee stations verder. King’s Cross is vlak bij de universiteit; ik kwam er altijd langs, linksom of rechtsom. Tavistock Square ?s de universiteit, trouwens. Op King’s Cross stapte ik ook vaak over. De allereerste hele dag dat ik in Londen was – en alles nog spannend – dronk ik er koffie op het plein voor het station. O, nee, dat is niet waar, dat was Euston. Ik wist toen nog niet wat skimmed milk was. King’s Cross, daar fietste ik langs op weg naar vrienden. Russell Square, het mooie plein, in Bloomsbury, waar heel wat literatuur zo niet geschreven, dan wel bedacht of gemaakt is. En waar ik ooit op een feestje was in The Horse Hospital. Waar trouwens ook de Deen vlakbij woonde. Liverpool Street, een van de grootste stations. Daar kwamen de mensen aan met de Stansted Express. Daar heb ik mijn mij bezoekende vrienden en familie veelal opgehaald. De Deen weggebracht. En zo zijn er ook verhalen bij Edgware Road en Moorgate. En veel meer nog.
En ook dat het er al wel eens over ging toen ik er was van september 2002 tot augustus 2003. Dat de metro misschien best eng was. En dat ik altijd zei: ‘Ja, dat zal wel, maar dan kun je hier niets meer doen.’
In het Engels dan.