Zaterdag was ik uit dansen. Het was een goede avond. Het was er zo eentje waarbij je elkaar op een gegeven moment aankijkt en elkaar vertelt dat het zo leuk is, zonder dat daar aanwijsbare redenen voor zijn.
Ik hield het vol tot het laatste lied. Ik wist niet wat ik hoorde. Dit was zonder meer het mooiste lied dat ik in tijden had gehoord. Dit was om met de ogen dicht nog heel even op te dansen. Dit was… O, wat was dit mooi. Ik vroeg het de dj, die me vertelde dat ik me moest schamen dat ik het niet kende en dat ik de cd niet had.
Gisteren zocht ik het lied op en luisterde ik het talloze keren. Ik wist immers niet zeker of het misschien door de avond kwam dat dit lied zo mooi was. Maar nee, ook gisteren wist ik het zeker: dit lied moest op repeat. Snel brandde ik nog even een cd zodat ik het gisteravond ook tijdens mijn werk in de kroeg kon draaien. Net ontdekt, ik kon het nog niet zo lang missen.
Maar waar is het misgegaan? Waarom kende ik het lied niet? Waarom heeft niemand me gezegd dat het zo’n mooi lied is? (Ik had het trouwens al kunnen weten. In dit interview, waarvan ik zeker weet dat ik het gelezen heb, zegt de dj al dat het zijn fijnste lied van het moment is.)
Het is nooit te laat om een cd tot weekplaat te bombarderen, maar ik had het al veel eerder moeten doen.
Ik heb ze laatst in Paradiso gezien, dat was best aardig. Maar die cd doet me niet zo heel veel eerlijk gezegd.
Dat lied, George, dat lied.
Yeah, a tunnel from my window to yours.
Ah, het lied :)
Ik heb maar een heel klein raampje. Maar wel dubbelglas :)
Dubbelglas isoleert teveel
Het hele album van Arcade Fire is geweldig!
Dat je ze niet kende! Kijk je geen Gilmore Girls ofzo? Ik zag ze ook in Paradiso, twintig seconden lang. (Ze speelden voor Out Hud. Weekplaatsgewijs.)
En toen kwam er een Caribou langs….
Ik wil ook dansen waar ze The Arcade Fire draaien. Waar was je die avond naartoe?
@Aeriden: Merleyn. Daar was het. Bij St. Paul dus (zie link).
Wat er is misgegaan, is dat The Arcade Fire in Nederland enorm is gehypet in december (via de jaarlijstjes), door de popkenners die het ding al via mp3 en import uit Canada hadden. De plaat kwam pas later in Nederland officieel uit en ook het optreden was pas in maart, en toen was het opeens weer stil. De Gelderlander plaatste in mei nog een recensie, verontschuldigend laat, “ter gelegenheid van het tweede optreden dan maar”.
Bij The Arcade Fire hoort zeker nog een File Under-stukje, van gruwelijke schoonheid, van die van verdriet fijngeknepen stem, over het leven, de dood en de Muziek die blijft. Waarbij elk woord een link is naar een van de honderden mooie weblogs die over de plaat schreven. Maar ik kan het niet uit mijn vingers krijgen.
Was het wel de limited edition..?