Gewonnen, dat hadden we de vorige keer. Dat deerde niet, want iedereen die eerder mee had gedaan, mocht ook nu weer meedoen. Gewonnen hadden we de vorige keer ook van de winnaars van vorig jaar, het team dat in elk geval zijn best had gedaan om zo goed mogelijk voor de dag te komen. In pak, met witte handdoeken om hun nekken, werden ze onthaald. Hoog tijd dus om nog eens van ze te winnen.
Voorbij kwamen AHA, Ademnood achterstevoren, de echte namen van Dusty Springfield, Billie Holiday en Alice Cooper, Aurora (Nova), The Supremes, Jonathan Richman, Ronnie en de Ronnies, Elvis, AC/DC, Ballade pour Adeline, Dancing in the moonlight, Britney Spears, The Prodigy en nog veel meer.
Samen wisten wij, The Forebips, heel erg veel, maar we hadden een slechte vierde ronde. Nooit hadden we gedacht dat we in een finaleronde toch nog konden proberen het winnende team van vorig jaar, dat ook nog eens de naam droeg van een ander caf?, af te troeven. We kregen steun van de groepen om ons heen. Die finaleronde was zo mogelijk nog moeilijker dan de eerste vier. Slechts vijf van de tien vragen hadden we goed. O, hoe toevallig, het andere team had er ook vijf goed. Quizmaster Matthias Reim besloot toen de eerste prijs aan het andere team toe te kennen. Omdat ze de tekst van een mij geheel onbekend lied hadden uitgetypt en vooraf hadden ingeleverd. Als ook wij daarmee hadden kunnen winnen, dan hadden we dat wel gedaan, maar wij wisten niets van die regel. Verloren zonder te verliezen, dus.
(‘Ga je hier nu ook over schrijven op je weblog?’ vroegen ze. ‘Ja, dat ga ik wel doen,’ zei ik, benieuwd naar het commentaar dat er geleverd gaat worden.)
Daarna werd het een dolle boel, met als climax de zes friet babi pangang die we gingen kopen op het plein. Friet babi pangang! Niet dat dat mijn lievelingsfriet is, maar ik had het ooit zien staan, en moest en zou het ooit hebben, om de eenvoudige reden dat het nu eenmaal bestaat. De man in de friettent was compleet van slag, moest er eerst voor bellen (met wie werd ons niet duidelijk), en het duurde heel erg lang voordat hij alles in bakjes en zakjes had zitten.
Hilarisch was het opeten. Grappig vond ik het dat T9 zowel babi als pangang herkende. En bij thuiskomst vond ik deze link in mijn inbox. Wat wil een mens nog meer.