Het was de laatste. Net nu ik er plezier in begon te krijgen. De vorige was ook al zo’n (persoonlijk) succes. Er waren bijna geen mensen meer over aan het eind. De kroeg was leeg. Maar ik maakte plezier. Veel plezier. Met mensen naar wie ik bij het afscheid nog over straat zou roepen dat ik van ze hield. En ik meende het.
De vier gitaren en de drum werden door iedereen die ze kon bespelen bespeeld, in wisselende bezettingen. Iedereen bleek te kunnen drummen. Iedereen bleek te kunnen bassen. Ach, zei de gek, wat maakt het uit, ik wil ook veel plezier. Ik wil een basgitaar.
Ik heb weer gezongen, maar liet het verder liever over aan de mensen die echt kunnen zingen. Ik heb weer gekeken naar de mooie meneer, en stelde een vriendin van de situatie op de hoogte, wat uiteindelijk tot vrolijke noten en lachsalvo’s leidde.
Over liedjes. Over lippen. Over luisteren. Over liefde. Over tekstjes. Over dingen. Over dieren. Over Paulaner. Over Maredsous. Over mensen. Over elkaar.
Er is niets noemenswaardigs gebeurd, maar ik was in mijn nopjes. Dat kun je zomaar eens hebben. Zomaar. Om niks speciaals. Maar omdat alles fijn was.
Er was bijna niemand. Daarom werd de avond specialer dan deze misschien eigenlijk was. En zoals dat dan gaat: melancholie de dag erna. Ook bijna zomaar. Zomaar. Om niks speciaals. Maar omdat vandaag gisteren niet is.