Toen ik laatst met een van mijn twee mutsen op mijn hoofd een avond door het huis liep, leverde dat vooral vreemde gezichten van huisgenoten en hun bezoek op. Op de vraag waarom ik een muts op had, antwoordde ik dat ik aan het opruimen was, en dat ik zo lang ik de muts op mijn hoofd had deze niet op hoefde te ruimen.
Vorige week ruimde ik weer op. Ik wil vooral een nieuw huis omdat ik echt mijn spullen niet meer kwijt kan in mijn veel te kleine hokje. Toen ik twee?ntwintig was en hier kwam wonen, vond ik het al heel geweldig dat deze kamer groter was dan de voorgaande, maar dat was toen. Alle kasten zijn vol; alle bakjes met dingetjes zijn vol. Mijn kapstok in de gang is vol en mijn droogrek hangt eigenlijk altijd vol met schone was, omdat opruimen niet alleen heel vervelend is, maar ik voor die kleren domweg geen plek meer heb. Waar ik vorige week mijn mutsen heb gelaten dat weet ik niet.
Vandaag moet ik weer voor alle spullen plekjes verzinnen en soms ergens dingen bijproppen daar waar het eigenlijk niet kan. Wat blijkt, het maakt niet uit waar ik in mijn kamer sta, ik zie de mutsen me constant aankijken. De wit met zwarte doet lacherig, de bont gekleurde gestreepte is vooral streng. Het lijkt erop dat ook mijn mutsen opgeruimd moeten worden, maar voor de mutsen kan ik geen plek verzinnen, anders dan op mijn hoofd.