Omdat ik twee dagen van huis was, leek mijn weekend opeens een stuk langer. Terwijl ik niet alleen leuke dingen deed, maar ook belangrijke dingen. Toch wist ik gisteren niet meer zo goed welke dag het nu precies was. Terwijl het toch een doordeweekse dinsdag was.
Vorig jaar zag ik Interpol in Londen. Dat was toen al prachtig, maar daar zat ik op het tweede balkon, of misschien wel het derde. Er is dan afstand, die niet zomaar ongedaan gemaakt kan worden. Misschien dacht ik toen nog dat het wel meeviel met de afstand, maar na maandag weet ik dat dat niet zo is. In paradiso stond ik zo ongeveer op de spreekwoordelijke middenstip. En daar knalde het vuurwerk vele malen harder dan het vorig jaar in London deed. Interpol laat alle liedjes de liedjes die ze op de cd zijn, en toch is het een geweldige live band. Bij elk intro keek ik mijn buurman aan: weer fijn. Van de achterbuurman voelde ik soms de wind van zijn haren als hij meedreinde op de muziek – zo lang dat gebeurt, ben je inderdaad niet te oud voor concerten. Toen NYC ergens in het midden voorbij kwam werd ik helemaal blij. En was het niet Slow Hands dat daarna zonder twijfel werd ingezet?
Veel bekenden uit Nijmegen, met wie even gepraat moest worden. Daarna op zoek naar Niels en Vincent, met wie we nog tot laat gedronken hebben. Dat was een goed plan, al had het wat betreft drank iets minder uit de hand mogen lopen, getuige mijn kater de volgende dag.
Adam Green. Ik ben nogal overtuigd van zijn kwaliteiten – met name als tekstschrijver – zoals jullie hier al vaker hebben kunnen lezen. En nu mocht ik hem interviewen, onder andere over zijn nieuwe cd die begin volgend jaar uitkomt. Voor het vernieuwde File Under. Vernieuwd want nu eindelijk op www.fileunder.nl. Binnenkort is het interview daar te lezen. In de lounge van een superchique hotel waar de goedkoopste kamer tegen de driehonderd euro per nacht loopt, zat ie thee te drinken en koffieboontjes uit een bakje te pikken. Wat daar allemaal gezegd is, kunnen jullie binnenkort dus lezen op File Under. Ik denk dat ik minstens twee verhalen heb, die weinig interviewers hebben.
En daarna ging ik nog een vriend opzoeken en dat hield ik dan weer tot de laatste trein vol. Wat een fijne dagen. En nu heb ik het druk. Zo gaan die dingen.