Het caf? was versierd in de kleuren zwart, wit en rood. Het thema van het feest leende zich niet alleen niet voor exorbitante verkleedpartijen, ook de versiersels in het caf? bleven themaloos. Waar vaste gasten, ex-personeel, vrienden en kennissen zich wel aan konden vergapen, waren de vele, vele foto’s die aan de muren hingen. Foto’s de elfjarige geschiedenis van Caf? de Deut. Uitstapjes, feestjes, afscheidspartijtjes, sinterklaasvieringen, zomaarfoto’s en andere kiekjes. Van de voordeur tot en met de wc in de kelder waren foto’s te zien. Van o, wat was hij toen nog jong, tot wie is dat eigenlijk, en o, hebben die twee ook gezoend.
Het doel van het ophangen van de foto’s was dat alle aanwezigen grijpgraag mochten pakken wat ze wilden. Daar werd maar mondjesmaat gebruik van gemaakt, zodat alle foto’s uiteindelijk toch weer op kantoor in de dozen liggen.
Op de linkerwc hing een foto van mij. Daar stond verder niemand op. Alleen ik. Een aardige foto, al zeg ik het zelf. Aan het eind van het feest hing die foto er nog. Ik weet dat omdat ik altijd in de linkerwc naar de wc ga. Niemand had ‘m gepakt. Ik hing er rustig bij.
De foto’s op de wc zijn niet opgeruimd. Ze mochten nog even blijven hangen. Zondag, toen ik weer in de kroeg was, was mijn foto weg. Er is nu iemand die mijn foto heeft, en ik weet niet wie.
Ik kan u vertellen, dat is toch een raar idee.