Ook ik ben wel eens bang. Heus. Zo ben ik vrijwel altijd bang dat ik een trein of een bus mis. Het is al iets minder dan vroeger, maar dat zit ‘m alleen in het feit dat ik nu eenmaal meer met de trein reis, en niet altijd per se die ene trein moet halen waarvan ik van tevoren bedacht had dat ik die moest hebben. Ik heb wel eens een trein gemist, en ik weet nu dat het heus niet altijd erg is om een trein te missen. En nog steeds ben ik meestal gewoon op tijd.
Ook ben ik soms bang dat belangrijke post niet bij mij aankomt. Het is niet de TPG die me bang maakt, maar mijn eigen brievenbus. U weet, ik woon nog steeds in het studentenhuis waar ik af en toe meer dan genoeg van heb. Er zit geen Nee-Neesticker op onze brievenbus, en we hebben gemiddeld twee krantenabonnementen lopen. Daarbij valt de post wel eens ergens onder, of ligt hij ergens tussen waar hij niet tussen zou moeten liggen. Maar eigenlijk is de angst post te missen ongegrond: het is me namelijk nog nooit gebeurd. Deze angst is al sinds een tijd diep weggezakt.
Vanochtend was ik aan het werk in het caf?. Om een uur of ??n keek ik op mijn telefoon. Een gemiste oproep van een onbekend nummer, en een voicemail. Het onbekende nummer liet zich raden: ik herkende het kengetal, en vermoedde dat het een telefoontje was uit de organisatie waar ik nog een sollicitatie had lopen.
Hallo met die en die. Het is nu tien uur en we verwachtten je eigenlijk hier op sollicitatiegesprek om kwart voor tien. We vroegen ons af of er misschien iets aan de hand is. Zou je me hierover terug willen bellen op dit en dit nummer?
Het zweet breekt me uit. Een superleuke baan. Een superleuk bedrijf. En ik mag komen. Of beter gezegd, ik had mogen komen. Ik vloek, tier en bel meteen terug. Dat ik de post niet had gezien. Dat ik niet zeker weet of ik de post gehad heb. En dat ik het enorm vervelend vind.
Ze moeten overleggen of ik nog kan komen. En wanneer dan. Ze zullen me later terugbellen.
Mijn dienst duurt tot drie uur. Ik heb de telefoon op een zichtbare plek liggen, het geluid aan. Om iets voor drie gaat mijn telefoon. Ik ren achter de bar vandaan, richting wc. Een paar mensen aan de bar die iets van me willen laat ik verbouwereerd achter. Op de trap is het geluid van de muziek bijna niet meer te horen.
De angst post te missen is vandaag terecht weer geactiveerd. Wel mag ik maandag mijn bloesje weer aan.