Toen mijn zusje nog klein was en net het grote boze internet had ontdekt, chatte ze wel eens op Ilse. Daar chatten we vroeger immers. Ze noemde zich Massa. Massa moet op een aparte manier uitgesproken worden; Massa is namelijk de Moemische naam van mijn zusje.
Het Moemisch hebben we met zijn drie?n – ja, mijn broer deed net zo hard mee – uitgevonden. We praten in een geheimtaal, waar betekenis ondergeschikt is aan de fonologie. We zeggen dingen als: ‘As kama mala kruschnie toega kama’ – het Moemisch gebruikt veel a’s, dat is een ding dat zeker is. Dat kunnen we boos zeggen. Of lachend. Maar onze namen, inclusief onze achternaam, zijn standaard. Die veranderen nooit en hebben dus wel degelijk betekenis. Ik ben Sikka, mijn broertje is K?l. Vader Nasi – wee degene die het uitspreekt als de Nederlands-Indonesische nasi – en moeder Mazg?l gingen de rest van de familie Boezbak voor.
Ooit sprak ik de voicemail van mijn ouders in met een Moemische welkomsboodschap. Toen vrienden van mijn ouders bezorgd raakten, moest deze eraf. Dat was jammer.
Mijn chattende zusje Massa werd uitgescholden op Ilse. ‘Vieze vuile kutturk, jij moet je bek dichthouden.’ De jongen die ook onder een andere dan zijn eigen naam chatte, bleek de stilste jongen van de klas. Haar klas.
U krijgt heus nog meer Andaluc?a. En ook wil ik eigenlijk wel vertellen dat het concert van Dogs Die in Hot Cars gewoon een heel erg leuk rommeltje was. Maar dit stukje was eerst een mail. En om u nu het Moemisch te onthouden vond ik wat ver gaan. Dit stukje schreef ik naar aanleiding van Walters stukje, waarin hij vertelt dat hij zijn reactieding uitzet. Bij de beschrijving van ‘de gemiddelde joep’ moest ik eraan denken. Ik heb het hem ook gemaild. Als reactie op zijn stukje.