Tja. Ik zal je maar vertellen wat ik allemaal gedaan heb. Dat verklaart de radiostilte meer dan elk ander verhaal en ach, een echt verhaal heb ik vandaag toch niet.
Vrijdag verjaarde mijn dementerende oma, of dementeerde mijn verjarende oma, want het wordt nu echt met de dag erger. Ze werd 84 en om dat te vieren gingen we toch nog uit eten. Zet haar maar wat voor en ze eet het op, maar thuis eet ze niets. Haar dromen worden echt werkelijkheid, en dat is niet altijd handig. Een dementerende oma is moeilijk. Maar als ze lacht is ze nog steeds heel lief. Het is leuk om grappen te maken die oma begrijpt, want als ze lacht zie je precies waar het haar nog om gaat.
Zaterdag ging ik zwemmen, gooiden we een tennisbal heen en weer met steeds veranderende spelregels en bouwde ik samen met mijn zusje een ouderwets zandkasteel dat ook ouderwets op een onbewaakt ogenblik in elkaar werd getrapt. Ik kan daar nog steeds boos over worden.
Zaterdagavond werden moeder, zusje en ik uitgenodigd voor een barbecue en werd mij weer eens verteld hoe leuk ik ben met kinderen. Ook zag ik Thirteen - zonder de betreffende kinderen: best een goede en ook heftige film. Ik bleef dus nog een nachtje in Brabant en dat vond ik wel prettig, omdat mijn moeder dan mijn rug voor het slapen gaan in kon smeren met na-het-zonnetje – het is de schuld van Zwitsal dat ik nooit after sun ben gaan zeggen. Ik was ernstig verbrand.
Zondag stond ik erg vroeg op om naar Nijmegen te gaan en van daaruit de trein naar Deventer te pakken. Boekenmarkt. Een kilometer of zes aan boeken. Het was heet en de boekverkopers hadden heel erg veel rommel. We lieten ons niet verleiden om in koopjes te gaan zoeken en liepen vooral alle Agatha Christies, stripboeken en ramsj snel voorbij. Toch kocht ik een aantal aardige dingen, waaronder een eerste druk van Jan Arends’ Lunchpauzegedichten, een biografie van Roland Barthes en een eerste druk van Zilver van Adriaan van Dis, waarvan ik gerust durf te zeggen dat het vroeger, in mijn jonge jaren, mijn lievelingsboek was. Het is dezelfde uitgave als die ik destijds een keer of drie van de bieb heb geleend en alleen daarom ben ik al blij.
’s Avonds werkte ik. Dat is niets nieuws. Dat doe ik elke zondagavond.
Deze ochtend vertrok ik naar het gebouw van de eerdere uitzendbanen. Ik mag er weer twee weken komen, en dat is eigenlijk wel prettig. Ik werk met het enige meisje uit het gebouw dat ik nog wel eens tegenkom op plekken waar ik ook kom en dus hebben we een band. Zeg maar. ‘t Is maar voor twee weken en maar voor vier uur per dag, dus het valt alleszins mee dit keer.
Deze middag werkte ik ook. Er vallen zomergaten in het kroegrooster, dus alle hulp is welkom en wie ben ik om nee te zeggen als ik eigenlijk gewoon kan werken.
En nu is het alweer tien uur en moet ik misschien wel al bijna gaan slapen. We zijn immers alweer vier dagen verder.
ps. We zijn drie dagen na de zaterdag, waarop ik verbrandde ?n, dat had ik je nog niet verteld, door beesten gestoken werd. Hoewel ik zeker weet dat het geen wespen waren, weet ik niet precies wat voor steekbeesten het dan w?l waren. Feit blijft dat ik redelijk allergisch reageer op alles wat mij steekt – vergroot de bulten die jij krijgt een keer of vijf en je hebt de mijne met bijbehorende jeuk. Enfin, ik werd dus twee keer gestoken afgelopen zaterdag. Een keer op mijn linkerschouder, die opzwelde als ware deze van een heuse bodybuildster en een keer op mijn buik ter hoogte van de broekrand iets aan de rechterkant. En ik kan je vertellen: dat is niet leuk. Ze slinken iets, maar de jeuk is nog altijd niet weg. Net zo min als de brandwond op mijn rug.
pps. Ik vind ‘je’ uiteindelijk ook beter dan ‘u’.