Niet zoals andere jaren werd ik opgeschrikt uit mijn slaap door voetstappen. Het was mijn wekker. Ik moest zo’n belangrijk telefoontje vroeg in de ochtend. En dat terwijl ik gisteren tot laat op Het Valkhof was, de enige plek waar het tijdens de zomerfeesten ?cht uit te houden is, hoewel het er al weer modderig is. Ik heb zelfs genetwerkt, wat ik altijd een beetje stompzinnig vind als je eigenlijk alleen maar plezier aan het maken bent, maar ik moet zeggen dat het vanzelf ging.
Maar die voetstappen dus. Ik hoorde alleen een auto voorbij rijden, wat vreemd is, want als de vierdaagsecolonne voorbij marcheert is het voor auto’s verboden door mijn straat te rijden. Toen ik echter door het gordijn keek en aan de overkant een rolstoeler met zijn vader klaar zag staan om de lopers op te wachten, dacht ik dat het er toch wel van zou komen.
Ik zat in mijn raam. De mensen die me zouden komen vergezellen hadden meer tijd nodig om hun roes uit te slapen, dus ik at mijn crackers en dronk mijn koffie alleen, in het raam. Af en toe glimlachend naar deze of gene. Ik kwam een oud-professor tegen, die me of water vroeg. Ik zag de jongen op wie ik anderhalve week geleden verliefd werd. Ik zag militairen, die allemaal hetzelfde zongen. Ik zag een vriend met spierpijn aan zijn scheenbeen.
En ik draaide muziek. Mijn muziek. Sommige mensen schrokken zichtbaar. Andere glimlachten. Andere zwaaiden. En van sommige kreeg ik een knipoog.
Nu regent het weer. De plastic poncho’s zijn er bijna.
Regen is lullig. Die schoenen zijn morgen echt nog niet droog.
Verbaasd vanochtend … heel onverwacht kwam ik via het woord “Deut” op jouw site. Vandaag heb jij de vierdaagse genomen: mensen die vier dagen lang zich aftasten op hun kunnen.
Koffie dronk jij in het raam … een goddelijke drank. Smakelijk JNNK.
Wat de Vierdaagse ?n de Zomerfeesten voor mij zo interessant maakt zijn de mensen. Ik heb het gevoel: Allemaal zijn ze even die ander. Sommigen zitten lekker in hun vel, anderen willen graag meedoen en kiezen hun rol om de dagen door te komen.
Voor mij is het louter de muziek die mij het “thuisgevoel” geeft. En wat voor muziek !!! Vanavond genoot ik op Kelfkensbos van een apart soort klanken die mij het thuisgevoel gaf. “Thuis op deze aarde” … En nu begrijp ik weer al te goed wat culturele afgunst inhoudt. Deze muziek was zo’n genot … zo’n sfeer, dat heeft ons kikkerlandje te weinig.
Colorful Nijmegen, een verrijking voor ons goedgemoed. Daar kun je jaloers op worden wanneer je achter je bordje stampot zit (in de zomer). De klanken van deze muziek geven mij een warm, voldaan gevoel. Jammer dat er zoveel mensen vier dagen elders zijn …
Dit multiculturele gebeuren, “het samen – niet alleen” gevoel wordt iets eigens door middel van deze opzwepende ritmes en ik realiseer me dat muziek het beginpunt is van tevredenheid. Geobsedeerd bekijk ik de menigte en bespeur g??n afgunst, hebzucht, jaloezie of onbegrip. Ik bespeur een gemoedelijke, relaxte sfeer van ?GEZELLIGHEID?. ?Apartheid? zat deze avond thuis of elders in de stad ?
Ik kon het niet laten ? na een bezoek aan de Deut heb ik een ?Riekie-eske? sinas meegenomen ? terug naar ?ONZE WERELD op Kelfkensbos?.
JNNK feest ze en tot ziens (leuke site!!!)
Henry
Na twee jaar wakker gelegen te hebben van de voetstappen (Hoogeveld, met uitzicht op de Heyendaalseweg) heb ik maar besloten om mee te doen. Je mist wel de Valkhofaffaire, maar uiteindelijk had het wel wat. Tot het moment dat ik haargel op mijn tandenborstel wilde doen ipv tandpasta (03:00 uur opstaan is heel erg vroeg), toen was het genoeg geweest. Dat 5de kruisje haal ik ooit nog wel eens. (Ik was overigens wel allang weg van Hoogeveld…)
Ha! Jenneke is ver-lie-hiefd!!! :D Leuk zeg, ik ook :)
flieft! flieft! vandaar dat gewar?