De vorige keer dat ik gazpacho maakte, heel wat jaren geleden, vonden mijn gasten het maar vreemd. Koude tomatensoep, met allemaal dingetjes erin. De eerste keer dat ik het kreeg, moest ik wennen, maar ik vond het geweldig. Daarom durfde ik het aan om ook gisteren deze koude soep voor een gast te maken.
Het recept van de eerste keer had ik niet meer, maar in twee kookboeken kon ik het terugvinden. In geen van beide recepten stond het kruid genoemd, wat er de eerste keer zeker doorheen moest. Ik belde mijn vader, die het kruid opzocht, en combineerde de drie recepten.
‘Bakjes zijn typische meisjesdingen,’ zo sprak mijn gast. En of hij gelijk heeft, dat weet ik niet, maarja, in de gazpacho moet je nu eenmaal zelf nog dingetjes gooien. Die dingetjes had ik al in stukjes gesneden en moesten nu eenmaal in bakjes. Zo gaat dat met sommig eten. Ik vond het er gezellig uitzien, daar in de tuin op de tafel. Het moment waarop meisjes kaarsjes aanmaken, sprong de grote lantaarnpaal in het steegje aan. Toch heeft dat heeft de pret geenszins weten te drukken.
Mijn gast lust geen wijn, maar overtuigde mij dat ik best nu die fles bubbeltjeswijn kon opdrinken als ik dat wilde. Verdomd, daar had hij gelijk in en ik voegde daad bij woord. In de tuin, zomer, hitte, gazpacho, bubbeltjes en gesprekken.