De rubriek ‘De 24-uurs economie van de HAN’ belicht elke twee weken een ander uur van de dag, waarop iemand aan het werk is die iets met de HAN te maken heeft. We zitten op het moment rond de klok van twaalf. De nachtelijke, welteverstaan.
Ik vertrok gisteren met een geleende auto richting Arnhem om om twaalf uur de hoofdsurveillant van de campus van de HAN te interviewen.
Eerst kon ik het bedrijf niet vinden. Ik belde naar de meldkamer in Amsterdam – het enige bereikbare telefoonnummer – om te vragen hoe ik in Arnhem bij het bedrijf moest komen. Dat ik op dat uur een afspraak had, vonden ze ook tamelijk opzienbarend. Ondanks de hulp na doorschakeling en wachtmuzakjes, kon ik het nog niet vinden. Ik geloof overigens niet dat dat aan mij lag, normaliter ben ik behoorlijk handig op de weg en met de weg. Ik reed uiteindelijk een van hun auto’s achterna, maar die stopte onverwacht, waardoor ik het nog steeds niet wist. Zij wezen waar ik moest zijn. Zo duidelijk als mij van tevoren gezegd was dat het zou zijn, was het allerminst.
Ik praatte wat met hoofdsurveillant H., en hij legde uit hoe het er bij hen aan toe gaat in de nachten. Ik vroeg naar stoere verhalen, enge verhalen, maar hij kwam aanzetten met 90% loos alarm, en spinnetjes en tochtvlagen die de alarmsystemen op hol laten slaan. We wachtten op de sleutel van het campushek in de 426 – dat bleek gewoon een auto, die nog niet terug was, maar dat begreep ik pas later. Alle mannen kwamen even kijken naar de vrouwelijke bezoeker, een unicum.
De sleutel was er nog niet en er kwam een alarm. De auto die aan alarmopvolging deed vertrok en wij vertrokken met hem mee. ‘Dat zal wel een verstrooid zustertje zijn,’ werd er nog gezegd, maar het alarm knipperde nog toen wij daar aankwamen. Open ramen en dakkapellen, maar geen braakschade. Even zocht ik mee naar de crimineel, maar de twee mannen dachten toch echt dat er niemand geweest was. Het was een thuiszorggebouwtje in Duiven – ja, daar komt een aap uit een mouw.
Daarna zijn we op de campus nog wat rond gaan lopen. Studenten Autotechniek frutselden in hun knutselgarages aan een kapotte motor, snapten niet waar de auto vandaan kwam en maakten snel het hek dicht waar wij zomaar doorheen konden rijden. Ook zonder alop is het dus slim om zo nu en dan te gaan kijken. Ik maakte een foto van de hoofdsurveillant voor bij het stukje, dat veel korter gaat worden dan mijn verhaaltje alhier. Op dat uur gaat er geen fotograaf mee voor tweehonderd woorden.
Om kwart voor drie was ik thuis. En nu heb ik redactievergadering.