George had vroeger een moeilijk opvoedbare hond en Puck een hamster die zelfmoord pleegde.
Dat doet mij denken aan mijn getraumatiseerde konijn. Ik was vijf, zes en zeven, denk ik, toen ik een konijn had. Vlekkie zat in een hok dat niet te klein was toen Vlekkie klein was, maar Vlekkie werd enorm dik en toen was het hok wel te klein. Het hok stond ook vrij hoog, zodat ik er makkelijk bij kon en Vlekkie op ooghoogte was. Papa had dat hok gemaakt. Toch denk ik dat claustrofobie en hoogtevrees niet de oorzaken waren van zijn trauma.
Naast mijn ouderlijk huis is een grote parkeerplaats, die ook dienst doet voor de mensen die aan een andere straat wonen, maar hun achteruitgang in onze straat hebben zitten. Het gebouw met slechts ??n verdieping telt een stuk of twintig HAT-eenheden (Huisvesting Alleenstaanden en Tweepersoonshuishoudens – dat moest ik laatst zelf opzoeken, dus ik dacht, ik zet het er even bij). De vreemdste mensen hebben er gewoond: het gekke meneertje, een kinderlokker, een alcoholist of drie, een pyromaan en een kleptomaan. De helft van die mensen heeft nooit bestaan, maar ja, ik was een na?ef kind dat alles geloofde, dus toen zaten ze er allemaal.
De kleptomaan kreeg elke dag bezoek van de politie. Hij stal overal en alles. De politie nam elke dag alles mee naar het bureau. Dat bleek toen hij op een goede dag uit onze weliswaar niet zo beveiligde tuin twee zakken potgrond en mijn konijn Vlekkie mee had genomen.
Ik moest huilen op school. Mensen die vroegen waarom moest ik zeggen dat mijn konijn gestolen was, wat uiteraard zeker nu erg ongeloofwaardig klinkt, maar het was waar.
Een dag later konden we Vlekkie op het politiebureau ophalen. In een donkere doos, nog veel kleiner dan zijn hok.
Niet lang daarna ging Vlekkie dood. Ik dacht toen al dat dat beter voor hem was, want de oude is hij nooit meer geworden.
(Naschrift: het kan zijn dat Vlekkie een vrouwtje was, maar dat weet ik niet meer.)