Een pandabeer komt een broodjeszaak binnen en bestelt een komkommersandwich. De beer geniet zichtbaar van zijn hapje en na het verorberen pakt hij een pistool en schiet op alle aanwezige klanten. Dan vertrekt hij. Baas broodjeszaak rent achter hem aan en vraagt de beer: “Zeg, waarom doe je dat nou?”
“Kijk maar in het woordenboek,” zegt de pandabeer, “daar staat achter pandabeer ‘eats shoots and leaves’.”
Een prachtig schoolmeisje, zo ziet ze eruit. Vanmorgen heeft ze de kleren aangetrokken die ze de rest van de dag niet meer zal voelen.
Uit dit verhaaltje is de titel van dit boek afgeleid. Een boek over interpunctie in het Engels. Het verhaaltje moet dus eigenlijk ook in het Engels. In het Nederlands zou het niet kloppen. (In korte tijd konden we in het Nederlands geen mooi voorbeeld vinden, ze bestaan vast.)
   De cameraman wisselt een lens.
   Paula hoest. Iemand biedt haar een snoepje aan dat ze afslaat.
   Het was slecht weer in Schotland. Ze hoest opnieuw, slaat haar hand voor haar mond en zakt een beetje door de knieën.
Het gesprek kwam op interpunctie naar aanleiding van Corine Koole, journaliste bij de Volkskrant, met haar eigen wekelijkse stuk – foto’s en tekst – in het magazine. Ik had niet gezien dat haar stukken in serie verschenen (Koole kijkt), maar haar stijl viel me op. Anders. Niet per se goed, zeker niet in eerste instantie. Een paar weken geleden was het Paula van der Oest, filmregisseur. Vorige week zag ze Tjitske Jansen, dichter.
   Oei. Film.
   Wat een gedoe toch telkens weer. Zo veel om aan te denken. Zo veel om te bereiken. Gepiel op de vierkante centimeter. Aan de andere kant: het maakt haar gelukkig.
Koole schrijft journalistieke verhaaltjes, die anders zijn dan ik gewend ben. Zelfs anders dan de geforceerd aantrekkelijke volkstaal uit het magazine – al is dat niet iedereen met me eens. Ze geeft mensen bijnaampjes, zodat er personages opdraven in plaats van echte mensen. Zo was er vorige week de handtastelijke kunstenaar. De interpunctie verrast. En de snelle themawisselingetjes vallen op. Het is anders. Ik weet nog steeds niet of het goed is. Ik liet zelfs de benaming: ‘vluchtige weblogtaal’ vallen.
   Ik hoop, denkt Paula als ze de actrice vraagt een handeling opnieuw te doen, dat iedereen voelt hoe graag ik deze film wil maken.
Ik weet het niet hoor. Ik weet niet of ik er blij mee ben. Wat u?