Ik heb een slecht geheugen. Nee, dat is niet helemaal waar. Ik heb een vreemd geheugen. Soms verbazen mensen zich over wat ik allemaal kan onthouden. ‘Was dat niet die vriend van jou die ooit een bedrijfje had, maar toen naar het buitenland, ik weet niet meer waar, is vertrokken om daar te trouwen en kinderen te krijgen, en die nu dan weer terug is en een nieuw bedrijfje is gestart met zijn vrouw?’ En zulke dingen gaan dan vaak over mensen die er weinig toe doen. Triviale dingen onthoud ik best aardig.
Er zijn veel meer dingen die ik minder goed onthoud. Over geschiedenis moet je mij niet al te veel vragen. (Dat zei ik gisteren ook tegen iemand en toen die op zijn beurt meteen plagend vroeg wanneer de Vikingen eigenlijk huishielden, wist ik ook nog een redelijk goed antwoord op de vraag te geven. Maar dat terzijde.) Namen van acteurs en actrices… moeilijk, moeilijk. Waar ik het met iemand over had voordat deze of ik naar de wc ging, weet ik meestal niet. Waar een boek, waarvan ik weet dat ik het jaren geleden heb gelezen, precies over ging, kan ik me meestal maar moeilijk herinneren. Een film kan ik twee keer zien, voordat ik het plot onthoud. (Seven is een goed voorbeeld: de tweede keer kon ik me de verschrikkelijke ontknoping niet meer herinneren. Wél dat er een busje zou komen, niet wat dat busje bracht.) Met titels van wat dan ook heb ik het moeilijk. Met namen ook. Met omschrijven of samenvatten wat er precies allemaal gebeurde – zo lang het niet mijn eigen leventje betreft – ook.
Zo vond ik vanmorgen een van een vriendin al weken geleende videoband, Secrets and Lies, die ik nog steeds niet had bekeken, en ik wilde mezelf best weer eens trakteren op een filmpje op klaarlichte dag. Zo’n dag is het namelijk wel. De film begint en bij de tweede of derde scene, daar waar white trash moeder en dochter in beeld gebracht worden, begint het te dagen. Ik herinner me opeens al die andere personen ook. De fotograaf, de opticien. Ik heb die film al gezien en titel en cover hebben me daar tot dusver niet aan kunnen herinneren.
Ik weet dat ik deze film ooit op een woensdagavond zag. Op televisie, België 2, bij Filmfan. Dát onthoud ik dan weer wel.
Het is ondoenlijk te onthouden wat je bent vergeten.
zo had mijn bezoek het gisteren over ‘jat and silent bob strike back’. ik weet zeker dat ik hem gezien heb, maar kon me niets meer herinneren, behalve hoe het hoesje er uit zag.
Ha! Prachtig.
Zulke dingen herken ik. Beginletters, daar ben ik ook wel eens van overtuigd, hoewel meestal fout.;)
Zijn naam begint met een P, ik weet het zeker….. (Even later: Inderdaad Tom Hanks!)
Erg herkenbaar…Ik heb het zelf vaak met Trivianten. Dan geef ik antwoord op vragen, en denk ik meteen: “Wat doet deze informatie in mijn hoofd?”
Cees Nooteboom zegt in zijn roman Rituelen ‘Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil’. Ik vind het een mooie omschrijving; ik kan me alleen niet meer herinneren of ik het al ergens in iemands weblog geschreven had.
Het schijnt zo te zijn dat dingen met een hoge emotionele lading beter blijven hangen en dat je TE heftige dingen weer vergeet (post-traumatische stressstoornis). Conclusie: Je houdt je eigen leven draaglijk! Ogenschijnlijk triviale momenten blijken dus impact te hebben (ookal heb je het zelf niet door), en films zoals Seven worden uit je beleving gefilterd. Kun je mooi nog eens griezelen met die lekkere blonde hoofdrolspeler (hoe heet-ie ook alweer?)
Dus zowel Secrets and Lies als Seven hebben mij aan een posttraumatische stressstoornis geholpen, in eerste instantie?
Grappig.