Op de tentoonstelling waar ik dinsdag was, hangt een schilderij dat ‘Oath at the tenniscourt‘ heet. Via omwegen zorgde dat schilderij ervoor dat ik gisteren om vijf uur opstond voor een bezoek aan Wimbledon. Ik heb ongeveer twaalf jaar getennist, de laatste jaren met wat tussenpozen en nu even niet. De gedrevenheid waarmee ik vroeger het tennis volgde was meer dan terug en ik was op weg naar Wimbledon. Geweldig.
Om ongeveer half acht stonden we in de rij. Een jongen voor ons was Wimbledon-queue-specialist en zei ons dat we binnen een handomdraai binnen zouden zijn. De motregen voorspelde niet veel goeds. Met mijn optimistische inslag zei ik nog: ‘Beter nu, dan straks,’ maar ook ik zou later wel beter weten. Een kaartje voor het centre court kostte 59 pond, voor baan 1 53 pond en voor baan 2 23 pond. Wij waren gelukkig met ons 12 ponds kaartje voor alle andere banen en een staanplaats op baan 2. Om tien uur waren we binnen.
We zagen korte trainingen van de giganten: Philipoussis, Propp, Roddick (getraind door Brad Gilbert), Grosjean, Björkman, en Schalken, op wie Jacco Eltingh en Jan Siemerink al een tijdje in oranje t-shirts hadden staan wachten. Ik had nog niks in het Nederlands gezegd toen de RTL5 cameraman in het Nederlands aan me vroeg of ik even op zijn tas wilde letten. Roddick liep als een kip zonder kop met een t-shirt over zijn hoofd naar de baan. Bang voor mensen, denk ik. Net voordat alle wedstrijden zouden beginnen, begon het voor de eerste keer te regenen.
Daarna zagen we kort een heftig herendubbel (Suk/Damm – Mirnyi/Bhupathi). We zagen Davenport dubbelen, en ook Clijsters met Sukiyama tegen jaja, Martina Navratilova en een Russin. Alleen Davenport cum suis hebben hun wedstrijd afgemaakt en toen begon het weer te regenen. En hard. We twijfelden inmiddels wel over blijven of niet. En daar was de grote vriendelijke meneer die ons gratis en voor niks vier centre court tickets van de hand deed. Mijn glimlach nam ongekend grote vormen aan, mijn thank you weerklonk met een perfect Brits accent.
En zo kwam het dat ik om een uur of vijf, blij als een kind, de trappen van het centre court besteeg en plaats nam tegenover de Royal Box aan de Noordzijde, kijkend in de ogen van Grosjean, en wegkijkend als Henman naar me glimlachte. Toen het om half acht weer begon te regenen, maakte dat niet eens zo heel veel meer uit. Vandaag kijk ik wel weer lekker droog op televisie.